ΜΕΤΣΟΒΟ Λίγο πριν τα Χριστούγεννα ένας διαγωνισμός φωτογραφίας του AutoΤρίτη για το Καρπενήσι μας έστειλε ένα διήμερο…. στο Μέτσοβο!
Ναι σΆ αυτό το πανέμορφο γραφικό βλαχοχώρι στην οροσειρά της Πίνδου, κάπου στα 1.200 μέτρα υψόμετρο, και τόσο κοντά στην πόλη των Ιωαννίνων. Ποιος δεν μαγεύεται αυτό το χωριό χτισμένο αμφιθεατρικά στην πλαγιά του λόφου, ανάμεσα σε οξιές και έλατα και βλέποντας την αρχοντική όψη των οικισμών του με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και ένα άγριο τοπίο με άπειρες φυσικές ομορφιές. Αρκετές φορές περάσαμε για καφέ ή απλά το προσπεράσαμε, αλλά ναι, αυτή τη φορά θα το ζούσαμε. Έστω και για 2 μόνο μέρες.
Με το που φθάσαμε λοιπόν αργά το μεσημέρι, σχεδόν απόγευμα, αν και η θερμοκρασία ήταν είδη κάτω από το μηδέν (είχε και λίγους πόντους χιόνι για να χαρούμε οι Αθηναίοι) αρχίσαμε τις βόλτες χαζεύοντας τα πετρόκτιστα σπίτια με σκεπές από ξύλο και πλάκες, τα πλακόστρωτα δρομάκια, τις βρύσες με το παγωμένο νερό και την κεντρική πλατεία στολισμένη και φωτεινή λόγω των ημερών, η οποία ησύχαζε όσο περνούσε η ώρα και ο υδράργυρος έπεφτε ακόμα πιο πολύ. Περάσαμε από τον Αβερώφειο Κήπο, μια γύρω στα 4-5 στρέμματα έκταση με τόσα δέντρα και φυτά που λένε ότι αποτελούν ολόκληρη τη χλωρίδα της Πίνδου. Βέβαια εμείς είδαμε ένα κατάλευκο έδαφος, οπότε δεν αποκτήσαμε άποψη.
Βράδυ πλέον, ώρα να απολαύσουμε τους νόστιμους μεζέδες στις ταβέρνες που περικυκλώνουν την πλατεία (εμείς τελικά ξεχωρίσαμε το κουτούκι του Νικόλα, που δεν ήταν στην πλατεία) και μετά σιγά σιγά να αποσυρθούμε γιατί και ο υδράργυρος κατρακυλούσε στο πιο κάτω από το μηδέν . Το ξενοδοχείο μας ήταν το Apollon πάνω στην κεντρική πλατεία, ένα πολύ όμορφο, γραφικά σχεδιασμένο ζεστό κατάλυμα με κλειστό χώρο στάθμευσης από κάτω και με έναν ευγενέστατο ιδιοκτήτη που μας ενημέρωσε για όλα.
Την επόμενη ημέρα, όχι και πολύ πρωί, αφού κάναμε πάλι μια γρήγορη βόλτα να απολαύσουμε ένα καφέ και την εικόνα τον Μετσοβιανών εν ώρα εργασίας, πήραμε το αμάξι για το γύρο της τεχνητής λίμνης των Πηγών του Αώου. Γύρω στα 45 χλμ. σε 1,5 ώρα αφού ο δρόμος ήταν καλυμμένος με χιόνι αλλά ευτυχώς χωρίς πάγο. Αλλά και οι διαδρομές που χάνονταν μέσα στο δάσος προς το βουνό των κεραυνών όπως το αποκαλούνε, όπου και εκτείνεται ο Εθνικός Δρυμός της Βάλια Κάλντα, φαινόντουσαν μαγικές. Την άνοιξη θα είναι σίγουρα διαφορετικά όταν η φύση θα ξυπνήσει αλλά το χειμερινό σκηνικό εμείς το απολαύσαμε! Χαζεύοντας κ πηγαίνοντας όλο κ λίγο παρακάτω, τελικά φτάσαμε μέχρι το χωριό Βοβούσα (το χωριό των υλοτόμων) με το πανέμορφο μονότοξο γεφύρι πάνω από τον Αώο ποταμό όπου κι αυτός είχε παγώσει .
Γυρίζοντας μετά την εκδρομής πάλι στο Μέτσοβο, βολτάραμε πάλι στη λευκή φωτισμένη ομορφιά του και καταλήξαμε στο Αρχοντικό για το δεύτερο γεύμα μας εκεί.
Το βράδυ, ένα ποτό στο τζάκι από το Μετσοβόραμα ή αρκουδομπάρ , όπως το φωνάζαμε, ήταν το ιδανικό για να κλείσει η ημέρα.
Το επόμενο πρωί, ήταν της δυσάρεστης αναχώρησης για πίσω, πράγμα που με τίποτα δε θέλαμε. Οπότε, ξεκινήσαμε με τον καφέ μας (και τη σοκολάτα μας) πάλι στο Μετσοβόραμα μια καφετέρια/μπαρ σε όροφο που αγναντεύει τα βουνά της Πίνδου. Αφού χαζέψαμε τη θέα και μπαμπαλίσαμε απεριόριστα με τους ιδιοκτήτες, υπέροχα άτομα, μεσημέρι πλέον σηκωθήκαμε και πήγαμε μια βόλτα από το οινοποιείο όπου ήπιαμε το κρασί Κατώγι (ένα Cabernet Sauvignon καμάρι των Μετσοβιτών), και μιας και το διήμερο τελείωσε φορτώσαμε προμήθειες για την επιστροφή,
πολλά τυριά (Μετσοβόνε, Μετσοβέλα, γραβιέρα μετσοβίτικη), λουκάνικα ντόπια αλλά και ζυμαρικά και γλυκά του κουταλιού, όλα δικά τους χειροποίητα.
Μετά, αρνούμενοι ακόμα να ξεκινήσουμε τη ταξίδι της επιστροφής, συνεχίσαμε με την Πινακοθήκη Ευάγγελου Αβέρωφ η οποία φιλοξενεί μια τεράστια συλλογή από πίνακες Ελλήνων ζωγράφων του 19ου και 20ου αιώνα και μια αξιόλογη συλλογή γλυπτών και χαρακτικών, πραγματικά ένα διαμάντι που θα το ζήλευε κάθε μεγάλη πρωτεύουσα.
Εκκινώντας πλέον το περιβόητο ταξίδι της επιστροφής και οδηγώντας μια ηλιόλουστη κρύα ημέρα στο δρόμο προς την υπέροχη Καλαμπάκα, αναλογίζοντας στο μυαλό , διαπιστώσαμε ότι το Μέτσοβο εκτός από τις δικές του ομορφιές αποτελεί το τέλειο ορμητήριο για εκδρομές. Κοντά υπάρχουν αρκετά χωριουδάκια που αξίζουν μια επίσκεψη, όπως το Ανθοχώρι, με το υπαίθριο μουσείο υδροκίνησης, η Χρυσοβίτσα με τη Μονή Παναγίας, τα παραδοσιακά χωριά Ανήλιο και Βοτονόσι και ο παραδοσιακός οικισμός της Μηλιάς στα όρια του Εθνικού Δρυμού.
Ευχαριστούμε AutoΤρίτη, θέλουμε και άλλες τέτοιες εκδρομές!
Best Hotels and Guesthouses in Greece