10 από τα ομορφότερα χωριά της Ελλάδας.

10 από τα ομορφότερα χωριά της Ελλάδας.

73227 Επισκέψεις στο άρθρο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/4/2022

Δέκα από τους ομορφότερους ορεινούς οικισμούς της Ελληνικής γης.

Περπατάς στα χορταριασμένα καλντερίμια, πλάι σε πελεκημένες πέτρες και γεροδεμένες αυλόθυρες. Γυροφέρνεις ανάμεσα σε λιθόκτιστα πεζούλια και μικρές πλατείες. Μυρίζεις την ευωδιά του καμένου ξύλου από τα τζάκια που μπουμπουνίζουν και ακούς τα καλημερίσματα των ντόπιων να σε υποδέχονται.

Κοινοποίησέ το »


Από την πρώτη στιγμή ετούτο τον φιλόξενο τόπο, θα τον νοιώσεις δικό σου... Αλλοτε κουρνιασμένα σε κόχες βράχων ή στα ριζά θεόρατων βουνοκορφών, άλλοτε πάλι απλωμένα σε κατάφυτους λόφους που αγκαλιάζουν οροπέδια ή ακουμπισμένα στις όχθες ποταμών, τα χωριά της Μακεδονίας -το καθένα με τη δική του, ιδιαίτερη προσωπικότητα-, έχουν κάτι διαφορετικό να προσφέρουν στον επισκέπτη. Κάποιο ξεχωρίζει για την πανέμορφη φύση που το περιβάλλει, κάποιο άλλο για την αρχιτεκτονική του ταυτότητα ή για το ιστορικό παρελθόν του.

ΚΕΙΜΕΝΟ & ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ/ www.viewsofgreece.com

Βελβενδό Κοζάνης

Βελβενδό Κοζάνης

    Το σημερινό Βελβενδό των 3500 κατοίκων απλώνει τις νοικοκυρεμένες γειτονιές του σε ύψος 400 μέτρων σε μια ήπια πλαγιά των βορειοδυτικών Πιερίων ορέων, σε σημείο με άφθονα νερά και πυκνή βλάστηση. Στον πυρήνα του οικισμού διατηρούνται αρκετά από τα όμορφα πετρόκτιστα αρχοντόσπιτα που έκτισαν Μακεδόνες και Ηπειρώτες μαστόροι, στις αρχές του 18ου αιώνα. Στα περίχωρα του χωριού μέσα σε μικρά κτήματα με ολάνθιστους κήπους θα συναντήσετε πολλές νεότερες κατοικίες με νεοκλασικές επιρροές που κατασκευάστηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα. Όμως το Βελβενδό είναι επίσης γνωστό σε όλη τη Μακεδονία για τις σημαντικές βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Aγιος Νικόλαος (16ος αι) , ο Aγιος Μηνάς, (12ος αι), ο Aγιος Γεώργιος και η περίφημη τρίκλιτη βασιλική της Κοίμησης της Θεοτόκου (αρχές 19ου αι. ). Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε τη συλλογή του Λαογραφικού Μουσείου που φιλοξενείτε στο αρχοντικό «Κώστα» τηλ.24643 50300.


    Σε μικρή απόσταση από το Βελβενδό, πάνω στις πλαγιές των Πιερίων συναντάμε τη διαμορφωμένη εξοχική τοποθεσία όπου γκρεμίζει τα παγωμένα του νερά ο πανέμορφος καταρράκτη «Σκεπασμένος». Στις παρυφές του οικισμού, στο δρόμο που οδηγεί προς το χωριό Καταφύγι, στη θέση «Μετόχι» υπάρχει χώρος αναψυχής με κρυστάλλινες κρήνες και ένα εστιατόριο– καφετέρια το οποίο λειτουργεί στη σκιά των πλατανιών.
     

    Aνω Πορόϊα Σερρών

    Aνω Πορόϊα Σερρών

      Με το βλέμμα στραμμένο προς τη λεκάνη της λίμνης Κερκίνης, τη δροσιά των δασών του βουνού Μπέλες να αναζωογονεί την ατμόσφαιρα και τον ήχο των γάργαρων νερών που κυλούν από παντού να αντηχεί στις γραφικές γειτονιές, τα Aνω Πορόϊα δικαιολογημένα θεωρούνται από τα ομορφότερα χωριά της βόρειας Ελλάδας.

      Η μορφή του οικισμού έχει αλλάξει αρκετά, κυρίως τα τελευταία είκοσι χρόνια, με την ανοικοδόμηση αρκετών νέων και όχι ιδιαίτερα καλαίσθητων κατασκευών. Σε κάθε περίπτωση όμως, περπατώντας στους δυο παλιούς μαχαλάδες του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Δημητρίου θα έχετε την ευκαιρία να εντοπίσετε και να γνωρίσετε από κοντά αρκετά από τα παλιά σωζόμενα μακεδονίτικα αρχοντικά, πραγματικά αρχιτεκτονικά κοσμήματα μιας άλλης εποχής. Σε κάθε σας βήμα θα σας συνοδεύει το βουητό των νερών που πηγάζουν από το καταπράσινο Μπέλες και κατρακυλούν με ορμή χαμηλότερα διασχίζοντας μέσα από κανάλια τα σοκάκια. Από την μικρή πλατεία όπου βρίσκονται εστιατόρια και καφετέριες, αξίζει να ανηφορίσετε περπατώντας χαλαρά τον στενό ασφάλτινο δρόμο που κινείται παράλληλα με την κατάφυτη κοίτη του ορεινού ρυακιού και καταλήγει στην θέση «Μπουγάζι». Ένας επίσης ευχάριστος περίπατος πραγματοποιείται προς την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου που δεσπόζει σε δασωμένο ύψωμα προσφέροντας μοναδική θέα στο χωριό, στην κοίτη του Στρυμώνα και στη λίμνη Κερκίνη.
       

      Νυμφαίο Φλώρινας

      Νυμφαίο Φλώρινας

        Κάπου εκεί στα 1350 μέτρα ψηλά, ανάμεσα στις πτυχές των  βουνών του νομού Φλώρινας ξεπροβάλλει μετά από γερή ανάβαση, έτσι ξαφνικά, μέσα στην απόλυτη ερημιά, σαν πολύτιμο, πέτρινο κόσμημα, το Νυμφαίο γεμίζοντας το κάδρο με τα εντυπωσιακά του αρχοντικά.
        Οι πρώτοι οικιστικοί πυρήνες δημιουργήθηκαν εδώ στα υψίπεδα του βουνού Βίτσι, το 1358, όταν οι Τούρκοι κατέκλυσαν τις πεδιάδες της Μακεδονίας. Το αρχικό του όνομα, Νιβέαστα βλάχικης προέλευσης, αργότερα έγινε Νέβεσκα ενώ το 1928 μετονομάσθηκε σε Νυμφαίο.

        Θα αφήσετε το όχημά σας στους δυο διαμορφωμένους χώρους στάθμευσης και θα περπατήσετε λίγο ως το κέντρο του χωριού για να δείτε τη μεγαλόπρεπη Νίκειο Σχολή (1927) -το παλιό σχολείο- που σήμερα λειτουργεί ως πανεπιστημιακό συνεδριακό κέντρο. Στο παραδοσιακό κτήριο στεγάζεται η βιβλιοθήκη «Κώστας Δούδος» με σπάνια βιβλία και μόνιμες εκθέσεις φωτογραφιών. Στο εντυπωσιακό Μουσείο Αργυροχρυσοχοΐας, Λαογραφίας και Ιστορίας ή αλλιώς «Σπίτι χρυσικών της Νέβεσκας» που στεγάζεται σε κτίριο, αντίγραφο παλιού αρχοντικού, εκθέτονται εργαλεία χρυσοχοΐας αλλά και μοναδικά τεχνουργήματα παλιών μαστόρων.
        Σε μικρή απόσταση από το κέντρο του Νυμφαίου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του «Αρκτούρος » όπου ζουν σε καθεστώς μερικής ελευθερίας αρκούδες που διασώθηκαν από παράνομες δράσεις.
        Φυσικά οι αποδράσεις στην περιοχή αυτή του Βιτσίου συμπληρώνονται με ιππασία, πεζοπορία στα δασικά μονοπάτια και κοντινές εκδρομές στις
        λίμνες Ζάζαρη και Χειμαδίτιδα.
         

        Σπήλαιο Γρεβενών

        Σπήλαιο Γρεβενών

          Συναρπαστικό το τοπίο, συνδυάζει με αρμονία τις γρήγορες εναλλαγές ενός καθαρόαιμου ορεινού τόπου με την αγριάδα των γκρεμών και τη γαλήνη των ήπιων κοιλάδων. Σε τούτη τη ξεχωριστή γωνιά της Γρεβενιώτικης γης, εδώ στις υπώρειες του όρους Όρλιακας συναντάμε το χωριό Σπήλαιο, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα της Δυτικής Μακεδονίας.
          Στην είσοδο του χωριού ξεχωρίζει τη μονή της Παναγιάς Σπηλιώτισσας - χτίστηκε το 1633, γνωστή για τον πλούτο και τα μετόχια της. Στο κέντρο του χωριού θα βρούμε την εκκλησία του Αγ. Αθανασίου που δεσπόζει εδώ από το  1804,  σε μικρή απόσταση θα δούμε το πέτρινο κτίσμα του σχολείου του 1930, το μικροσκοπικό εκκλησάκι του Αρχοντα Μιχαήλ, ενώ διακρίνονται και  και τμήματα βυζαντινού τείχους.


          Κοντά στο Σπήλαιο (7 χλμ), στη άκρη της κατάφυτης κοιλάδας του ποταμού Βενέτικου, αναπτύσσετε το φαράγγι της Πορτίτσας. Στο σμίξιμο των βράχων στο πιο στενό σημείο του φαραγγιού απλώνει το τόξο του το
          το ομώνυμο λιθόκτιστο γεφύρι του 19ου αι. Στην ευρύτερη περιοχή και σε μικρή απόσταση υπάρχουν μερικά από τα ωραιότερα γεφύρια της Πίνδου. Μάλιστα αυτό του Αζίζ-Αγά κοντά στο Τρίκωμο είναι το μεγαλύτερο της Μακεδονίας. Στο χωριό Ζιάκας κοντά στον δρόμο θα συναντήσουμε το περίφημο «Τουρκογέφυρο», (19ου αι). Το μονότοξο γεφύρι της Λιάτισας γεφυρώνει το ρέμα του Βελονιά στη θέση «πήδημα του κλέφτη».
           

          Παλιός Παντελεήμονας Πιερίας

          Παλιός Παντελεήμονας Πιερίας

            Κρυμμένος μέσα σε ένα αειθαλές δάσος από καστανιές και δρυς, στις πλαγιές του Κάτω Ολύμπου, σε υψόμετρο 450 μ., ο παραδοσιακός οικισμός του Παλαιού Παντελεήμονα γοητεύει τόσο με την υπέροχη φύση του και τα αναπαλαιωμένα αρχοντόσπιτά του, όσο και με την ανυπέρβλητη θέα προς το απέραντο γαλάζιο Αιγαίο.
            Θα αφήσετε το όχημά σας στην είσοδο του χωριού και θα ακολουθήσετε το λίθινο καλντερίμι που καταλήγει στη μικρή πλατεία όπου δεσπόζει η εκκλησία του Παντελεήμονα και ο θεόρατος πλάτανος. Εδώ κτυπά η τουριστική καρδιά του χωριού καθώς ολόγυρα υπάρχουν εστιατόρια, καφενεία και μαγαζιά με είδη λαϊκής τέχνης.


            Λίγο ψηλότερα από τις αρχοντογειτονιές του Παλιού Παντελεήμονα αρχινά το πυκνό δάσος που καταλαμβάνει κάθε σπιθαμή του βουνού δημιουργώντας το απόλυτο σκηνικό για κάθε είδους φυσιολατρικές δράσεις και δραστηριότητες. Ένας στενός ασφάλτινος δρόμος που τρυπώνει στην καρδιά του βουνού οδηγεί στα χωριά Ανω Σκοτίνα και Καλλιπεύκη μέσα από μια διαδρομή ανυπέρβλητης φυσικής ομορφιάς από τις ωραιότερες που μπορούν να πραγματοποιηθούν με αυτοκίνητο στην ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου.
            Από Ανω Σκοτίνα μπορείτε να επίσης να κατηφορίσετε προς την Εθνική οδό Λάρισας – Κατερίνης ενώ από Καλλιπεύκη να συνεχίσετε είτε προς Τέμπη είτε προς Ελασσόνα.
             

            Πεντάλοφος Κοζάνης

            Πεντάλοφος Κοζάνης

              Πάνω στον οδικό άξονα που συνδέει την Ήπειρο με τη Μακεδονία, στις δασωμένες πλαγιές του βουνού συναντάμε τα περίφημα Μαστοροχώρια του Βόιου.
              Αναμφίβολα το πιο εντυπωσιακό από αυτά είναι ο Πεντάλοφος (Ζουπάνι) που αναπτύσσει τις πέτρινες γειτονιές του σε ύψος 1.050 μέτρων. Οι Ζουπανιώτες ήταν γνωστοί σε όλη την Ελλάδα αλλά και στα Βαλκάνια σαν εξαιρετικοί  τεχνίτες της πέτρας, κτιστά δες και πελεκητές. Αν και σήμερα ο Πεντάλοφος δείχνει παραμελημένος με έντονα τα σημάδια του χρόνου στις γερασμένες γειτονιές του, παρόλα αυτά παραμένει ένα εντυπωσιακό στο σύνολο του παραδοσιακό κεφαλοχώρι με καλοβαλμένα αρχοντικά και εντυπωσιακές εκκλησίες.

              Στο κέντρο του χωριού ξεχωρίζει ο ναός του Αγίου Αθανασίου, ενώ στο δρόμο για το χωριό Βυθός την προσοχή τραβά η τρίκλιτη βασιλική του Αγίου Αχίλλειου, που κτίστηκε το 18ο αι. Σε μικρή απόσταση και προσβάσιμα με ασφάλτινους δρόμους συναντάμε τα επίσης πανέμορφα χωριά Δίλοφο, Δασύλλιο και Καλλονή. Ανάμεσά τους κυλά το ποτάμι της Πραμόριτσας (παραπόταμος του Αλιάκμονα) και οι παραπόταμοί του, σε μια περιοχή που είναι φημισμένη για τα πολλά και όμορφα πετρογέφυρά της όπως για παράδειγμα αυτό της Μόρφης, της Σβόλιανης ή της Μαγέρης κοντά στο χωριό Δασύλλιο. Από τον κεντρικό δρόμο που συνδέει το Πεντάλοφο με το Τσοτύλι θα προσεγγίσετε το Ανθοχώρι για να δείτε ένα από το ομορφότερα πέτρινα γεφύρια της Μακεδονίας που κτίστηκε τον 18ο αιώνα.

               

              Καστανερή Κιλκίς

              Καστανερή Κιλκίς

                Ψηλά στα κατάφυτα με οξιές κράσπεδα του όρους Πάικο, στην καρδιά της Μακεδονίας, συναντάμε την λιθόκτιστη Καστανερή. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα χωριά που παρουσιάζουμε σε αυτό το αφιέρωμα, η Καστανερή δεν διεκδικεί δάφνες στα τουριστικά δρώμενα.
                Το χωριό προσεγγίζεται εύκολα από την πολιτεία της Γουμένισσας μέσα από μια ορεινή διαδρομή που θα σας ανεβάσει από το ίσωμα του κάμπου, ψηλά στα 800 μέτρα όπου βρίσκεται ο οικισμός.

                Η Καστανερή λόγω της απόμερης θέσης της, ήταν ανέκαθεν τόπος όπου ζούσαν κτηνοτρόφοι, υλοτόμοι αλλά και διάφοροι κατατρεγμένοι που αναζήτησαν, εδώ σε τούτα τα ορεινά αγριοτόπια την ησυχία τους από τις αυθαιρεσίες των Τούρκων αγάδων. Τα περισσότερα σπίτια διατηρούν τα παραδοσιακά τους χαρακτηριστικά, ενώ εντύπωση προκαλεί η άφθονη χρήση της πέτρας και του ξύλου που θυμίζει τη Ζαγορίτικη τεχνική. Γύρω από το χωριό απλώνεται ένα πυκνόφυτο δάσος από καστανιές και οξιές που μπορείτε εύκολα να το εξερευνήσετε ακόμη και με τα πόδια καθώς υπάρχουν σημαδεμένα μονοπάτια που οδηγούν σε όμορφες βρύσες και τοποθεσίες με θέα. Από την Καστανερή ο ασφάλτινος δρόμος θα σας φέρει μετά από 14 χιλιόμετρα στο οροπέδιο του Πάικου όπου σε ύψος 1200 μ. συναντάμε το βλάχικο χωριό Μεγάλα Λιβάδια. Εξαιρετικά ευχάριστη, αν τα χιόνια δεν έχουν καλύψει τα ορεινά περάσματα, είναι η διαδρομή που οδηγεί από τα Μεγάλα Λιβάδια στο κεφαλοχώρι του Αρχάγγελου, στον νομό Πέλλας.
                 

                Κλεισούρα Καστοριάς

                Κλεισούρα Καστοριάς

                  Ο δρόμος που συνδέει τη Φλώρινα με την Καστοριά δίνει πρόσβαση με σύντομες παρακάμψεις σε πολλά σημαντικά χωριά που σήμερα μοιράζονται την ορεινή  περιοχή ανάμεσα στους νόμους Καστοριάς και Φλώρινας.
                  Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα είναι το βλάχικο χωριό της Κλεισούρας που αναπτύσσει τις τέσσερεις γειτονιές του σε ύψος 1250 μέτρα στα πυκνοδασωμένα πρανή του όρους Μουρίκι. Γνωστό και σαν Βλαχοκλεισούρα ήταν ένα σπουδαίο, ακμάζον κεφαλοχώρι όπου ζούσαν περισσότερες από 1000 οικογένειες και ευημερούσε κυρίως σαν διαμετακομιστικός σταθμός των καραβανιών στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

                  Εκτός από το εμπόριο, οι Κλεισουριώτες ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία και την επεξεργασία της γούνας, ενώ ονομαστά ήταν τα σχολεία τους όπως η Αστική Σχολή, το Ελληνικό Σχολείο, το Αλληλοδιδακτικό, αλλά και η αξιόλογη βιβλιοθήκη που περιελάμβανε πάνω από 2000 τόμους. Σήμερα ενδιαφέρον παρουσιάζει το Εθνολογικό – Λαογραφικό Μουσείο Κλεισούρας όπου εκθέτονται παραδοσιακές φορεσιές, όπλα του μακεδονικού αγώνα, υφαντά, φωτογραφίες, ιστορικές εκδόσεις.  Χαμηλότερα από το χωριό ξεχωρίζει το μοναστήρι της Θεοτόκου που κτίστηκε τον 15ο αιώνα. Αν έχετε όχημα με κίνηση στους τέσσερεις τροχούς, πολύ ενδιαφέρουσα είναι η διαδρομή που διασχίζει το όρος Μουρίκι και το πυκνό δάσος οξιάς και καταλήγει στο ιστορικό χωριό Βλάστη της Κοζάνης. Να υπολογίζεται συνολικά ότι θα χρειαστεί να καλύψετε 16 χιλιομέτρων εκ των οποίων λιγότερα από δέκα γίνονται σε λασπωμένο χωματόδρομο. Προσοχή σε καμία περίπτωση μην ακολουθείστε την παραπάνω διαδρομή αν έχει προηγηθεί χιονόπτωση.
                   

                  Βλάστη Κοζάνης

                  Βλάστη Κοζάνης

                    Στο δασωμένο αυχένα που συνδέει τα βουνά Ασκιο (2.111 υψόμετρο) και Μουρίκι (1.703 υψ.) σε ύψος 1200 μέτρων συναντάμε τα πετρόκτιστα σπίτια της Βλάστης. Το παλιό όνομά του ήταν το Mπλάτσι ή Βλάτσι. Επί τουρκοκρατίας υπάγονταν διοικητικά στην σουλτανομήτορα, γεγονός που του εξασφάλισε αρκετά προνόμια.
                    Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η αρχικά η κτηνοτροφία. Τον 19ο αιώνα το Μπλάτσι μετεξελίχθηκε σε ένα πλούσιο κεφαλοχώρι και ένα από το μεγαλύτερα τσελιγκάτα των Βαλκανίων. Παράλληλα εδώ λειτουργούσαν και οικοτεχνίες επεξεργασίας μαλλιού και αργότερα υφαντουργεία, ενώ υπήρχαν εργαστήρια όπου δούλευαν επιδέξιοι αργυροχόοι. Με την πάροδο του χρόνου το Μπλάτσι γνώρισε ανάπτυξη οικονομική και πνευματική. Οι εύποροι Μπλατσιώτες που είχαν ήδη δημιουργήσει εύρωστες παροικίες στην Βιέννη, το Βουκουρέστι, το Βελιγράδι και την Κων/πολη χρηματοδοτούν την κατασκευή δημοσίων κτηρίων και σχολείων όπως η «Ελληνική και Αλληλοδιδακτική Σχολή» και το «Παρθεναγωγείον».

                    Σήμερα η Βλάστη επαναπροσδιορίζει την ταυτότητά της -κυρίως με την πρωτοβουλία κάποιων νέων ανθρώπων-, αυτήν τη φορά σαν ορεινός αγροτουριστικός προορισμός, αναζητώντας ανάλογη θέση στα τουριστικά δρώμενα της δυτικής Μακεδονίας με την πραγματοποίηση εκδηλώσεων που αναδεικνύουν το ανθρώπινο αλλά και το φυσικό δυναμικό τούτου του μοναδικού τόπου.
                    Μια ενδιαφέρουσα διαδρομή (όλη σε ασφάλτινο, αλλά με αρκετές στροφές δρόμο) είναι αυτή που συνδέει τη Βλάστη με τη Σιάτιστα. Στην πορεία σας θα περάσετε από το χωριό Σισάνι, θα δείτε την νεότευκτη λιμνούλα που σχηματίστηκε με τα νερά του ποταμού Μύριχου, θα επισκεφθείτε το κεφαλοχώρι Εράτυρα με τα πετρόκτιστα σπίτια και θα καταλήξετε στη Σιάτιστα (32 χλμ. από Βλάστη) όπου αξίζει να αναζητήσετε τα θαυμάσια αρχοντικά που κοσμούν τη μακεδονική πόλη.

                     

                    Βώλακας Δράμας

                    Βώλακας Δράμας

                      Δημοφιλής προορισμός για τους φίλους των χειμερινών σπορ, το Φαλακρό όρος κυριολεκτικά μεταμορφώνεται μόλις πέσουν τα πρώτα χιόνια. Η πιο γνωστή ανάβαση στις πλαγιές του βουνού είναι αυτή που οδηγεί στο χιονοδρομικό κέντρο. Αφήνοντας πίσω την πόλη της Δράμας ακολουθούμε τον κεντρικό οδικό άξονα που οδηγεί στο Νευροκόπι, προσπερνάμε τη διασταύρωση για την ιστορική Προσοτσάνη, τις εγκαταστάσεις των μεταλλείων και πριν το χωριό Γρανίτης συναντάμε τη διασταύρωση για Βώλακα - χιονοδρομικό κέντρο.

                      Ο Βώλακας βρίσκεται σε ύψος 900 μέτρων σε ήπια πλάγια του βουνού με αραιή δασική βλάστηση. Τριγύρω καταπράσινοι οπωρώνες, βρίσκουν τόπο να σταθούν στις καλοδουλεμένες λιθόκτιστες πεζούλες που υπάρχουν ολόγυρα από τον οικισμό. Το χωριό διαθέτει παραδοσιακούς ξενώνες, ταβερνάκια, ψησταριές και μικρά καφέ που ζωντανεύουν πρόσκαιρα τα Σαββατοκύριακα με τους θαμώνες τους το χωριό.
                      Επιστρέφοντας στον οδικό άξονα που οδηγεί στο Νευροκόπι, θα περάσετε από το κατάφυτο χωριό Γρανίτης. Από εδώ εύκολα θα επισκεφθείτε το οχυρό Λίσσε και το πολεμικό μουσείο κοντά στο χωριό Οχυρό. Η διαδρομή Κάτω Νευροκόπι - Ποταμοί είναι πραγματικά ένα χάρμα οφθαλμών όποια εποχή του χρόνου και να πραγματοποιηθεί. Με σύντομες παρακάμψεις από την αρχική πορεία επισκεπτόμαστε τα χωριά Λευκόγεια (όπου δεσπόζει η μικρή τεχνητή λίμνη), Λιβαδάκι (ξεχωρίζει ο εντυπωσιακός ναός της Παναγίας, κτίσμα του 1870 με αγιογραφίες του 1876), Αχλαδιά, Μικροκλεισούρα, Παγονέρι όπου αξίζει να αναζητήσετε το ναό της Κοιμήσεως (1835) με το περίτεχνο καμπαναριό, πριν καταλήξετε στους Ποταμούς και τις όχθες τις νεότευκτης λίμνης.

                       

                      Κοινοποίησέ το »