Πώς η ποτηροθήκη μάς έκανε από οδηγούς απλούς επιβάτες;

Εσύ θυμάσαι τα αυτοκίνητα μέχρι και το 2000 να έχουν ποτηροθήκες; Πως έγινε και μέσα σε μια δεκαετία, ύστερα από τόσα χρόνια άρνησης των κατασκευαστών να βάλουν μία θήκη για ένα ποτήρι, να έχουν ενδώσει πλήρως. Η ποτηροθήκη εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1984 στο (πολυμορφικό) Chrysler Voyager. Οι Αμερικάνοι με τους ανοιχτούς δρόμους, τα αυτόματα κιβώτια και το δεξί χέρι ελεύθερο, ήθελαν να τρώνε και να πίνουν στο αυτοκίνητο. Στην Ευρώπη με τα χειροκίνητα, τις στροφές στα επαρχιακά δίκτυα, χωρίς όρια στις Autobahn, η οδήγηση ήταν ο σκοπός της χρήσης του αυτοκινήτου. Οι Ευρωπαικές μάρκες αρνήθηκαν με πείσμα να υποχωρήσουν και να βάλουν ποτηροθήκες, γιατί απλά στο αυτοκίνητο οδηγείς, δεν αράζεις σα στο σπίτι σου.

Τα τελευταία 30 χρόνια η αυτοκίνηση έχει μεταμορφωθεί. Η οδήγηση ήταν σκοπός, όχι αγγαρεία, και η δουλειά του αυτοκινήτου ήταν να την κάνει όσο πιο ευχάριστη και ενδιαφέρουσα γίνεται. Όχι να μας «ανακουφίσει» από αυτή. Ο ήχος ήταν μελετημένος να αρέσει, το κάθισμα να στηρίζει, το σαλόνι να εμπνέει. Σήμερα το αυτοκίνητο έχει γίνει αυτό που λένε ο τρίτος χώρος, μετά το σπίτι και τη δουλειά. Είναι ο χώρος όπου περνάς το χρόνο σου ανάμεσα στους δύο άλλους. Οδήγηση δεν υπάρχει, οπότε η δουλειά του αυτοκινήτου πλέον είναι να σου δημιουργεί ένα περιβάλλον ξεκούρασης, άνεσης και πολυτέλειας. Ο ήχος έδωσε τη θέση του στην ηχομόνωση, η στήριξη του καθίσματος στο μασάζ, και το σαλόνι έγινε χώρος ψυχαγωγίας.

Για τους κατασκευαστές μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 90, η ποτηροθήκη στο αυτοκίνητο ήταν προσβολή. Ακόμη και όταν υποχρεώθηκαν να τις βάλουν τελικά για να «πιάσουν» την αμερικανική αγορά, ήταν με μισή καρδιά. Μικρές, πτυσσόμενες, ρηχές και κρυμμένες. Ξεκάθαρα η έμφαση ήταν στην οδική συμπεριφορά, στο χαρακτήρα του αυτοκινήτου στο δρόμο. Τα χαρακτηριστικά αυτά έδωσαν σταδιακά τη θέση τους στις νέες προτεραιότητες. Γιατί σήμερα η οδήγηση έχει μετατραπεί σε σταθερή ταχύτητα, 30 στην πόλη, 120 στην εθνική, και 80 στο επαρχιακό δίκτυο που έχει γεμίσει φανάρια και κάμερες. Έτσι η οδήγηση μετατράπηκε σε μεταφορά. Οι οδηγοί πλέον ενδιαφέρονται για τις ανέσεις, και οι κατασκευαστές ανταποκρίνονται. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και το φθηνότερο αυτοκίνητο σήμερα έχει ανέσεις που μέχρι και 20 χρόνια πριν δεν έβρισκες ούτε στις ναυαρχίδες.

Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον όλα τα αυτοκίνητα σήμερα είναι τόσο πολυτελή και άνετα που πριν μερικά μόλις χρόνια θα ήταν αρκετό να τα χαρακτηρίσουμε premium. Αυτό θέλει η αγορά, έρχεται όμως με κόστος. Στην τιμή, αφού ο εξοπλισμός, τα υλικά, και η τεχνολογία για τόση άνεση, κοστίζουν, αλλά και στο βάρος. Και ποιός νοιάζεται; Το βάρος σήμερα απασχολεί μόνο για την κατανάλωση. Οι επιδόσεις εξάλλου είναι εύκολη υπόθεση αφού η ιπποδύναμη είναι τώρα «φθηνή» και αν ένα μικρομεσαίο φτάσει τα 1800 κιλά, απλά του «ρίχνεις» ακόμη 50 άλογα και «καθάρισες». Τα αυτοκίνητα σήμερα είναι ακριβώς όπως τα θέλει η αγορά, τίποτα λιγότερο ή περισσότερο. Το ερώτημα είναι αν εσύ τα θέλεις έτσι;

Εσύ ήξερες πόση διαφορά έκανε η ταπεινή ποτηροθήκη στην αυτοκίνηση; Και τελικά τι αυτοκίνητο θες και ποιό μοντέλο σε καλύπτει, με ή χωρίς ποτηροθήκη;