Η Alfa Romeo με δύο κινητήρες που έφτιαξε ο ιδρυτής της Ferrari

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, οι ευρωπαϊκοί αγώνες είχαν αρχίσει να αλλάζουν δραματικά. Mercedes-Benz και Auto Union εμφανίστηκαν με πολύ ισχυρά, προηγμένα μονοθέσια, τα οποία έβαζαν μεγάλη πίεση στην Alfa Romeo και στη Scuderia Ferrari.

Ο Enzo Ferrari χρειαζόταν περισσότερη ισχύ και τη χρειαζόταν γρήγορα. Αντί λοιπόν να περιμένει την εξέλιξη ενός εντελώς νέου κινητήρα, στράφηκε σε μία λύση που σήμερα ακούγεται σχεδόν παράλογη. Να χρησιμοποιηθούν δύο υπάρχοντες κινητήρες στο ίδιο αυτοκίνητο.

Την τεχνική υλοποίηση ανέλαβε ο Luigi Bazzi, ένας από τους βασικούς μηχανικούς της Scuderia Ferrari. Ως βάση χρησιμοποιήθηκε η Alfa Romeo P3, ένα από τα σημαντικότερα αγωνιστικά αυτοκίνητα της εποχής, όμως το πλαίσιο χρειάστηκε να επιμηκυνθεί σημαντικά για να χωρέσει ο δεύτερος κινητήρας.

Ο ένας τοποθετήθηκε μπροστά από τον οδηγό, εκεί όπου βρισκόταν και στην P3. Ο δεύτερος μπήκε πίσω από τον οδηγό, στον χώρο όπου κανονικά βρισκόταν το ρεζερβουάρ καυσίμου.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ιστορίας. Η Bimotore δεν δημιουργήθηκε από τη Ferrari όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Η Scuderia Ferrari υπήρχε ήδη ως επίσημη αγωνιστική ομάδα της Alfa Romeo, πριν στη συνέχεια γίνει ο ανεξάρτητος κατασκευαστής αυτοκινήτων που γνωρίζουμε όλοι σήμερα.

Άρα η Bimotore είναι μία Alfa Romeo που δημιουργήθηκε σε μια περίοδο όπου ο Enzo Ferrari έχτιζε ακόμη την αγωνιστική του ταυτότητα μέσα από την Alfa Romeo.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εποχής, η πιο εντυπωσιακή εκδοχή της Bimotore χρησιμοποιούσε δύο 8κύλινδρους σε σειρά κινητήρες της Alfa Romeo, κυβισμού 3.165 κ.εκ. ο καθένας. Κάθε κινητήρας απέδιδε περίπου 270 ίππους, κάτι που σήμαινε ότι η συνολική ισχύς έφτανε τους 540 ίππους. Για τα δεδομένα του 1935, ο αριθμός ήταν κάτι περισσότερο από τεράστιος.

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι δύο κινητήρες δεν κινούσαν ξεχωριστούς άξονες, όπως συνέβη σε ορισμένα μεταγενέστερα αυτοκίνητα με δύο μοτέρ. Η Bimotore παρέμενε πισωκίνητη. Ο πίσω κινητήρας συνδεόταν μηχανικά με τον εμπρός και η ισχύς των δύο κατέληγε μέσω ενός κιβωτίου στους πίσω τροχούς. Τα ρεζερβουάρ καυσίμου, αφού ο δεύτερος κινητήρας είχε καταλάβει τον χώρο πίσω από τον οδηγό, μεταφέρθηκαν στα πλάγια του αυτοκινήτου.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα αυτοκίνητο με εντυπωσιακή δύναμη και πολύ υψηλή τελική ταχύτητα, αλλά και με σοβαρά προβλήματα.

Η Bimotore ζύγιζε περίπου 1.030 κιλά, περισσότερο από την P3 στην οποία βασιζόταν. Παράλληλα, οι δύο κινητήρες κατανάλωναν τεράστιες ποσότητες καυσίμου, ενώ η ισχύς και το βάρος καταπονούσαν υπερβολικά τα ελαστικά.

Στο Grand Prix της Τρίπολης, στην Λιβύη, ο Tazio Nuvolari τερμάτισε τέταρτος και ο Louis Chiron πέμπτος. Στην πίστα AVUS, στο Βερολίνο της Γερμανίας, ο Chiron κατάφερε να πάρει τη δεύτερη θέση. Ωστόσο, παρά την τεράστια ισχύ, η Bimotore δεν έγινε το... όπλο που θα εξαφάνιζε τον γερμανικό ανταγωνισμό.

Ωστόσο, πέτυχε κάτι άλλο. Στις 15 Ιουνίου του 1935, ο Tazio Nuvolari χρησιμοποίησε την Bimotore για τη δική του προσπάθεια να πάρει το ρεκόρ ταχύτητας. Στην προσπάθεια ενός χιλιομέτρου σημείωσε μέση ταχύτητα 321,428 χλμ./ώρα, ενώ σε αυτή του μιλίου έφτασε τα 323,125 χλμ./ώρα. Οι πληροφορίες της εποχής υποστηρίζουν πως σε εκείνη την προσπάθεια το αυτοκίνητο άγγιξε στιγμιαία περίπου τα 364 χλμ./ώρα.

Άρα η Bimotore δεν πέτυχε πλήρως τον αρχικό της στόχο ως κυρίαρχο μονοθέσιο στα Grand Prix της εποχής. Απέδειξε όμως με τον πιο θεαματικό τρόπο ότι η λύση των δύο κινητήρων μπορούσε να προσφέρει πρωτοφανή ταχύτητα.

Θα ήταν λάθος να χαρακτηρίσουμε την Alfa Romeo Bimotore ως «την πρώτη Ferrari». Ήταν Alfa Romeo και δημιουργήθηκε για την αγωνιστική ομάδα της Scuderia Ferrari σε μια περίοδο που η ομάδα του Enzo Ferrari είχε στενή σχέση με την ιταλική μάρκα.

Είναι όμως δύσκολο να μη δεις σε αυτήν στοιχεία της νοοτροπίας που θα χαρακτήριζε αργότερα και τη Ferrari, πλέον ως κατασκευάστρια εταιρεία. Η αναζήτηση περισσότερης ισχύος, η εμμονή με την τελική ταχύτητα, η αγωνιστική εξέλιξη και η διάθεση να δοκιμαστεί μια τεχνική λύση έξω από τα συνηθισμένα, ήταν στοιχεία που θα συνόδευαν τον Enzo Ferrari για δεκαετίες και μοιραία θα περνούσαν και στο DNA της μάρκας.

Η Bimotore αποτελεί έτσι κάτι περισσότερο από μια περίεργη Alfa με δύο κινητήρες. Είναι ένα αυτοκίνητο-γέφυρα ανάμεσα στην αγωνιστική ιστορία της Alfa Romeo και στην πορεία του ανθρώπου που αργότερα θα δημιουργούσε μία από τις γνωστότερες μάρκες αυτοκινήτων στον κόσμο.

Για την Alfa Romeo, από την άλλη, έχει τη δική της ξεχωριστή σημασία. Αντιπροσωπεύει μία εποχή όπου η μάρκα βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού motorsport και ήταν διατεθειμένη να δοκιμάσει τεχνικές λύσεις που ελάχιστοι θα τολμούσαν.

Σήμερα η Bimotore αποτελεί μέρος της ιστορικής κληρονομιάς της Alfa Romeo και της συλλογής Heritage.

Η Alfa Romeo Bimotore είναι μία από τις πιο διάσημες κατασκευές αυτοκινήτων με δύο κινητήρες, όμως δεν ήταν η μοναδική φορά όπου μηχανικοί σκέφτηκαν ότι ένας κινητήρας δεν είναι αρκετός.

Ένα από τα γνωστότερα παραδείγματα είναι το Citroën 2CV Sahara. Εκεί η λογική ήταν διαφορετική. Υπήρχε ένας κινητήρας μπροστά και ένας πίσω, με τον καθένα να κινεί διαφορετικό άξονα. Έτσι το αυτοκίνητο αποκτούσε τετρακίνηση χωρίς να χρειάζεται συμβατικό σύστημα μετάδοσης 4x4.

Αντίστοιχη ιδέα δοκιμάστηκε και στο MΙΝΙ Moke «Twini», ένα πειραματικό πρωτότυπο που απέκτησε δεύτερο κινητήρα στο πίσω μέρος ώστε να εξερευνηθούν οι δυνατότητες τετρακίνησης.

Ακόμη πιο κοντά στη λογική της Bimotore βρίσκεται η Lancia Trevi Bimotore του 1984. Η Lancia τοποθέτησε δεύτερο υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα στο πίσω μέρος της Trevi, δημιουργώντας ένα κινούμενο εργαστήριο για τη μελέτη της τετρακίνησης σε μια εποχή που εξελισσόταν η τεχνολογία η οποία αργότερα θα συνδεόταν με τα αγωνιστικά της μοντέλα.

Κοινό στοιχείο όλων αυτών των αυτοκινήτων είναι ότι οι δύο κινητήρες δεν χρησιμοποιήθηκαν απλώς για εντυπωσιασμό. Ήταν ένας τρόπος να λυθεί ένα συγκεκριμένο τεχνικό πρόβλημα, είτε αυτό ήταν η ανάγκη για περισσότερη ισχύ, είτε η ανάγκη για τετρακίνηση.

Στην περίπτωση της Alfa Romeo Bimotore, το πρόβλημα ήταν ξεκάθαρο. Η Scuderia Ferrari χρειαζόταν περισσότερη δύναμη για να αντιμετωπίσει τις Mercedes-Benz και Auto Union και η απάντηση του Enzo Ferrari ήταν τόσο απλή στη σύλληψη όσο ακραία στην εκτέλεση. αν ένας 8κύλινδρος δεν αρκεί, βάλε δύο.