Οι καμπίνες των αυτοκινήτων σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τα σπίτια μας.
Ζεστά, απτά υλικά στο σπίτι, ψυχρά, κλινικά στο αυτοκίνητο.
Παντού οθόνες & κουμπιά αφής, σα να είσαι ακόμα στο γραφείο!
Η πολυτέλεια που δεν έχουμε στο σπίτι υπάρχει στο αυτοκίνητο.
Οι καμπίνες των αυτοκινήτων δεν έχουν καμία σχέση με τα σπίτια μας
Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση απόσταση ανάμεσα στην αισθητική του σπιτιού μας και σε αυτή του αυτοκινήτου μας. Ζεις σε ένα διαμέρισμα του `90, με έπιπλα του 2000 και συσκευές του 2010. Βγαίνεις από τον κόσμο που ξέρεις και ζεις μέσα του τόσα χρόνια και μπαίνεις σε ένα αυτοκίνητο σα διαστημόπλοιο με άλλα υλικά, άλλη σχεδίαση, άλλη αίσθηση στην αφή και την όψη. Αρχιτέκτονες, κριτικοί, κοινωνιολόγοι έχουν γράψει για αυτή την «γνωστική ασυμφωνία» που δημιουργεί σύγχυση, αποκόλληση και αποσύνδεση. Τα studio σχεδίασης αυτοκινήτων έχουν αρχίσει σταδιακά να λαμβάνουν υπόψη την χαώδη απόσταση που έχει προκύψει από τον «ψηφιακό μαξιμαλισμό» και την επιμονή στην αποστειρωμένη τεχνολογία, και ήδη γίνονται βήματα επιστροφής στην πραγματικότητα.
Ζεστά, απτά υλικά στο σπίτι, ψυχρά, κλινικά στο αυτοκίνητο
Η τεχνολογία που ξέρουμε ήδη από τα κινητά και τα λάπτοπ, χρησιμοποιεί πλαστικό, μέταλλο, γυαλί, και έτσι απογύμνωσε και τις καμπίνες των αυτοκινήτων από κάθε άλλο υλικό. Μπορεί το ξύλο να ήταν πολύ ντεμοντέ και το δέρμα να μην είναι όσο αποδεκτό όσο ήταν κάποτε, ενώ το ύφασμα, το τελευταίο «παραδοσιακό» υλικό στην καμπίνα, έχει αλλάξει πολύ από τα βαμβακερά, βελούδινα ή κοτλέ σαλόνια της δεκαετίας του `70 μέχρι και το 2010. Η διαφορά στα υλικά και μόνο είναι αρκετή για να δημιουργήσει σε πολύ κόσμο που αγοράζει καινούργια αυτοκίνητα μια ανασφάλεια: το νέο του αμάξι του είναι παντελώς ξένο, σχεδόν εχθρικό. Δεν του προσφέρει το καταφύγιο που του παρείχε το παλιό του αυτοκίνητο, δεν τον κάνει να νιώθει στον χώρο του στο «σπίτι» του. Και τα υλικά, εκτός από τη σχεδίαση, έχουν μεγάλη ευθύνη γι` αυτό.
Οι νέες καμπίνες εντείνουν την ψηφιακή κόπωση
Το πρόβλημα με τις οθόνες στο αυτοκίνητο είναι διπλό. Από τη μία η έλλειψη της επαφής με ένα χειροπιαστό διακόπτη, ένα κουμπί, ένα μπουτόν. Αυτό ήταν εκτός από μια λειτουργία, και μια επαφή με το αυτοκίνητο. Όπως τα παγωτά αφήνουν τη γεύση στη γλώσσα σου, έτσι και η καμπίνα ενός αυτοκινήτου αφήνει την αίσθησή της στην αφή σου. Όταν η μόνη επαφή είναι με το γυαλί της οθόνης, χάνεται ο χαρακτήρας, χάνεται η επαφή. Από την άλλη όμως είναι αυτό που δείχνει η οθόνη. Η ψηφιακή τεχνολογία βρίσκεται παντού, και το αυτοκίνητο προσθέτει σε αυτή. Για πολύ κόσμο το να φύγει από το γραφείο και να μπει σε μια αναλογική καμπίνα ήταν απόδραση. Τώρα είναι συνέχεια της ίδιας ψηφιακής κόπωσης. Ένα ακόμη μενού που πρέπει να μάθει να χειρίζεται, μια ακόμη οθόνη που πρέπει να διαβάσει.
Η πολυτέλεια που δεν έχουμε στο σπίτι υπάρχει στο αυτοκίνητο
Η πολυτέλεια είναι προσωπική απόφαση. Μπορεί πριν 50 χρόνια να ήταν πάντα το ζητούμενο, να ήταν ανάγκη για πολύ κόσμο να βελτιώσει τη ζωή του. Όμως σήμερα το πόση πολυτέλεια θες είναι δική σου απόφαση. Στο αυτοκίνητο η πολυτέλεια θεωρείται το απόλυτο σημείο ανταγωνισμού. Όμως και πάλι, υπάρχει πλέον απόσταση. Οι κοινωνιολόγοι λένε πως η απόσταση αυτή και η αισθητική αποξένωση οδηγεί στην απάθεια. Τι σχέση έχει ένα αυτοκίνητο που δείχνει σαν 5άστερο ξενοδοχείο του μέλλοντος, με τη ζωή του ανθρώπου που θα το αγοράσει; Συχνά μιλάνε για σύγκρουση δύο κόσμων. Αυτό που το marketing θεωρεί πως κάποιος θα το θέλει, δημιουργεί τελικά το ακριβώς αντίθετο συναίσθημα. Γίνεται ξένο, άγνωστο και αδιάφορο. Τα κέντρα σχεδίασης στην Ευρώπη φαίνεται και αρχίζουν να το αντιλαμβάνονται. Τι αυτοκίνητα όμως θα σχεδιάσουν για να κλείσουν το κενό;
Εσύ πώς βλέπεις τα νέα αυτοκίνητα; Είναι η τεχνολογία, τα υλικά και η πολυτέλειά τους κάτι που σε ενθουσιάζει; Ή μήπως σου δημιουργούν πιο σύνθετες σκέψεις και ίσως και να σε απομακρύνει; Τι λες;
