Νέες προσφυγές και μπλοκάρισμα από την ΕΑΔΗΣΥ στον διαγωνισμό για τις 1.000 κάμερες AI.
Το χρονικό της ιλαροτραγωδίας μέσα σε τρεις μήνες αποτυπώνει ανάγλυφα το μέγεθος της προχειρότητας.
Το κράτος ζητά προσφορές χωρίς να λέει που θα μπουν οι κάμερες.
Το μοντέλο χρηματοδότησης βασίζεται στην εισπρακτική επιτυχία των προστίμων.
Νέες προσφυγές και μπλοκάρισμα από την ΕΑΔΗΣΥ στον διαγωνισμό για τις 1.000 κάμερες AI
Η τεχνητή νοημοσύνη υπόσχεται να φέρει την αλλαγή στους ελληνικούς δρόμους, αλλά προς το παρόν, αυτό που θριαμβεύει πανηγυρικά είναι η παραδοσιακή γραφειοκρατία και οι πρόχειροι σχεδιασμοί. Ο πολυδιαφημισμένος διαγωνισμός του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης για τις 1.000 «έξυπνες» κάμερες σε Αττική, Θεσσαλονίκη και Κρήτη μπήκε για δεύτερη φορά στο «ψυγείο», αποδεικνύοντας ότι το να σχεδιάσεις ένα έργο 44 εκατομμυρίων ευρώ απαιτεί κάτι παραπάνω από απλές εξαγγελίες.
Η Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) έβαλε προσωρινό φρένο στη διαδικασία, κάνοντας δεκτές τις προσφυγές των εταιρειών MAYCON και AKTOR Κατασκευές. Έτσι, η αποσφράγιση των προσφορών που είχε προγραμματιστεί για τις 27 Ιουλίου ματαιώνεται, μέχρι να εκδοθεί η οριστική απόφαση.
Το χρονικό αυτής της ιλαροτραγωδίας μέσα σε μόλις τρεις μήνες αποτυπώνει ανάγλυφα το μέγεθος της προχειρότητας
Η διαδρομή αυτού του διαγωνισμού μέσα σε μόλις τρεις μήνες εξελίχθηκε σε ένα κλασικό γραφειοκρατικό πινγκ-πονγκ, αποτυπώνοντας ανάγλυφα την προχειρότητα του σχεδιασμού.
Όλα ξεκίνησαν στα τέλη Απριλίου, όταν προκηρύχθηκε ο αρχικός διαγωνισμός για το «Ενιαίο Εθνικό Σύστημα Ψηφιακής Καταγραφής». Η αγορά αντέδρασε αμέσως, με ενδιαφερόμενα επιχειρηματικά σχήματα να καταθέτουν τρεις προδικαστικές προσφυγές, καταγγέλλοντας σοβαρές ασάφειες τόσο στις τεχνικές προδιαγραφές όσο και στο οικονομικό αντικείμενο.
Μπροστά στο διαφαινόμενο αδιέξοδο, το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης αναγκάστηκε σε άτακτη οπισθοχώρηση στα τέλη Μαΐου. Απέσυρε άρον άρον τη διαδικασία, παραδεχόμενο ουσιαστικά τα κενά και τις παραλείψεις στα τεύχη δημοπράτησης.
Η ανάπαυλα κράτησε ελάχιστα. Στις αρχές Ιουνίου, το Υπουργείο προχώρησε σε μια βιαστική επαναπροκήρυξη του διαγωνισμού με αναθεωρημένα τεύχη. Ωστόσο, οι αλλαγές αποδείχθηκαν «μπαλώματα» που έγιναν στο πόδι, καθώς δεν κατάφεραν να κάμψουν τις αντιδράσεις της αγοράς για τα θολά σημεία του έργου.
Το τελευταίο, μέχρι στιγμής, χτύπημα δόθηκε στις 6 Ιουλίου. Το 2ο Κλιμάκιο της ΕΑΔΗΣΥ εξέτασε τις νέες προσφυγές που κατέθεσαν οι εταιρείες MAYCON και AKTOR Κατασκευές, έκρινε ότι οι ισχυρισμοί τους είναι βάσιμοι και αποφάσισε την προσωρινή αναστολή της διαδικασίας. Με αυτόν τον τρόπο, η αποσφράγιση των προσφορών που είχε προγραμματιστεί για τις 27 Ιουλίου πηγαίνει οριστικά περίπατο, στέλνοντας το έργο στο «ψυγείο» για δεύτερη συνεχόμενη φορά.
Το κράτος ζητά προσφορές χωρίς να λέει που θα μπουν οι κάμερες
Το πιο αιχμηρό σημείο της υπόθεσης είναι ότι το κράτος ζητά από σοβαρές εταιρείες να καταθέσουν οικονομικές προσφορές για ένα τεράστιο έργο, χωρίς να τους λέει το βασικότερο: πού ακριβώς θα μπουν οι κάμερες!
Οι υποψήφιοι ανάδοχοι διαμαρτύρονται –και με το δίκιο τους– ότι είναι αδύνατον να κοστολογήσουν με ακρίβεια την εγκατάσταση, τη συντήρηση και τη διασύνδεση των καμερών, όταν οι τοποθεσίες θα αποφασιστούν εκ των υστέρων, κατά τη μελέτη εφαρμογής και ανάλογα με τις ορέξεις της Τροχαίας. Σαν να αγοράζεις σπίτι χωρίς να ξέρεις σε ποια πόλη βρίσκεται.
Παράλληλα, το γεγονός ότι στριμώχτηκαν σε μία ενιαία προμήθεια κάμερες με εντελώς διαφορετικά τεχνικά χαρακτηριστικά, δείχνει μια τάση ισοπέδωσης των τεχνικών αναγκών.
Το μοντέλο χρηματοδότησης βασίζεται στην εισπρακτική επιτυχία των προστίμων
Το κερασάκι στην τούρτα είναι το περιβόητο μοντέλο χρηματοδότησης. Το έργο παρουσιάζεται ως «αυτοχρηματοδοτούμενο» επειδή ο ανάδοχος θα πληρώνεται απευθείας από τα πρόστιμα των οδηγών.
Οι κρατικοί υπολογισμοί λένε ότι κάθε κάμερα θα γράφει λιγότερες από δύο παραβάσεις την ημέρα, φέρνοντας στα ταμεία 96,4 εκατ. ευρώ την πρώτη πενταετία (ή 47 εκατ. ευρώ στο χειρότερο σενάριο). Ταυτόχρονα, όμως, προβλέπουν ότι η συμπεριφορά των οδηγών θα βελτιώνεται και οι παραβάσεις θα μειώνονται κατά 10% κάθε χρόνο.
Αν οι οδηγοί γίνουν τελικά νομοταγείς και οι παραβάσεις μειωθούν δραματικά, πώς ακριβώς θα αποπληρωθεί ένα σύστημα που η βιωσιμότητά του βασίζεται στην εισπρακτική επιτυχία των προστίμων;
Η ψηφιακή διαδικασία ακούγεται εξαιρετική στα χαρτιά, με αυτόματη αναγνώριση πινακίδας, διασταύρωση στοιχείων, έλεγχος από την Αστυνομία και το πρόστιμο στο κινητό του πολίτη με δυνατότητα ηλεκτρονικής ένστασης. Όμως, όσο η πολιτεία επιμένει να στήνει διαγωνισμούς με θολά σημεία και εισπρακτική φιλοσοφία, οι 1.000 «έξυπνες» κάμερες θα παραμένουν μια μακρινή υπόσχεση και οι ελληνικοί δρόμοι θα συνεχίζουν να κινούνται με τους δικούς τους, ανεξέλεγκτους ρυθμούς.
