Από το έξτρα κάθισμα στο πίσω μέρος της άμαξας για το προσωπικό των αριστοκρατών.
Η ιδέα παρέμεινε για αρκετές δεκαετίες σε πολλά διθέσια κουπέ ή roadster.
Η μηδενική άνεση του έδωσε και την ονομασία «κάθισμα της πεθεράς».
Οι περιορισμοί ασφαλείας έφεραν το οριστικό τέλος τους.
Από το έξτρα κάθισμα στο πίσω μέρος της άμαξας για το προσωπικό των αριστοκρατών
Πριν από 1 ή 2 αιώνες, το οδικό δίκτυο αποτελούταν κυρίως από χωματόδρομους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν κυρίως ζωήλατες άμαξες και ελάχιστα αυτοκίνητα, ενώ οι ταχύτητες ήταν ιδιαίτερα χαμηλές, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να μην ενδιαφέρεται κανείς για την οδική ασφάλεια. Έτσι η ιδέα της τοποθέτησης ενός εξτρά καθίσματος τέρμα πίσω στις άμαξες φάνταζε καλή ιδέα, ειδικότερα για το προσωπικό των αριστοκρατών, όπως ο μπάτλερ ή ο φροντιστής του αλόγου, που έπρεπε να ταξιδεύει μαζί τους, χωρίς όμως να κάθεται στην καμπίνα τους.
Αν τα χασατε – Διαβαστε και αυτά:
Η ιδέα παρέμεινε για αρκετές δεκαετίες σε πολλά διθέσια κουπέ ή roadster
Το παγκάκι που προσαρμοζόταν λοιπόν στις άμαξες για το προσωπικό, παρέμεινε και με την εμφάνιση των πρώτων αυτοκινήτων. Το κάθισμα αυτό ονομάστηκε «rumble seat» από το βουητό της εξάτμισης και τις δονήσεις που δέχονταν οι επιβάτες του, οι οποίοι εκτός από το θόρυβο και τον ανύπαρκτο χώρο για τα πόδια τους, στις περισσότερες περιπτώσεις έπρεπε να αντιμετωπίσουν και τα στοιχεία της φύσης, όπως ο αέρας και η βροχή ή το κρύο, μιας και οι θέσεις αυτές βρίσκονταν εκτός της καμπίνας.
Η μηδενική άνεση του έδωσε και την ονομασία «κάθισμα της πεθεράς»
Η ιδέα υιοθετήθηκε κυρίως σε διθέσια κουπέ και roadster της προπολεμικής περιόδου, ώστε αν χρειαστεί να μπορούν να μεταφέρουν επιπλέον επιβάτες χωρίς να μεγαλώσει το αμάξωμα. Οι θέσεις αυτές ήταν συνήθως «κρυμμένες» μέσα στο πορτ μπαγκάζ. Έως τα τέλη της δεκαετίας του `40 όλο και λιγότεροι κατασκευαστές τοποθετούσαν τέτοιες θέσεις στο οχήματά τους, ενώ οι τελευταίες εταιρείες που το πρόσφεραν ως έξτρα στον εξοπλισμό σταμάτησαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του `60.
Οι περιορισμοί ασφαλείας έφεραν το οριστικό τέλος τους
Η επικινδυνότητα και η μηδενική άνεση που προσέφεραν αυτές οι θέσεις τους έδωσαν σε πολλές χώρες την ονομασία «κάθισμα της πεθεράς». Παρά τις προσπάθειες ορισμένων κατασκευαστών να «σώσουν» τα rumble seats, βάζοντας στέγαστρα από πάνω ή ακόμα και έξτρα παρμπρίζ μπροστά από τις θέσεις αυτές ώστε οι επιβάτες να μη χρειάζεται να φορούν αδιάβροχα και γυαλιά για να αντιμετωπίσουν τον αέρα και τα καιρικά φαινόμενα, τελικά οι ίδιοι οι περιορισμοί ασφαλείας ήρθαν να υπογράψουν το οριστικό τέλος τους. Έτσι λοιπόν σήμερα τα μόνα παραδείγματα που έχουμε και θυμίζουν αυτές τις θέσεις είναι η 3η σειρά καθισμάτων που βρίσκουμε σε ορισμένα 7θέσια οχήματα, ενώ αν τυχόν βρεθεί στο δρόμο μας ένα παλιότερο όχημα με τέτοιες θέσεις, σίγουρα είμαστε μπροστά σε κάτι ιδιαίτερα σπάνιο.
