Κλέβει καρδιές η νέα BMW Z4
Πόσο αγαπάει ο Έλληνας το αυτοκίνητο; Ισχύει ακόμη αυτό ή ανήκει πλέον στο παρελθόν;
(14/2/2011)
Κάποτε το αυτοκίνητο ήταν άπιαστο όνειρο. Ήρθαν μετά οι τράπεζες με τα δάνεια και το έκαναν πραγματικότητα. Το αυτοκίνητο το βλέπαμε κάποτε σαν περιουσία, ή και επένδυση, σήμερα όμως είναι μάλλον πιο απλά το αγαπημένο μας μέσο μεταφοράς. Εσείς τι σχέση έχετε με το αυτοκίνητό σας;
Αν σου άρεσε: Κοινοποίησέ το »
Το κλισέ λέει πως «ο Έλληνας αγαπάει το αυτοκίνητο», όμως με όσα έχουν κάνει στο αυτοκίνητο οι κυβερνήσεις αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολα. Στο αυτοκίνητο πληρώνουμε τους περισσότερους φόρους επί της τιμής σε σχέση με κάθε άλλο προϊόν αλλά και συγκριτικά με κάθε άλλη χώρα.Σα να μην έφτανε αυτό, για το αυτοκίνητο πληρώνουμε φόρο χρήσης (τέλος κυκλοφορίας) που επεκτείνεται και στην βενζίνη, με πολύ μεγάλο πλέον καπέλο στην τιμή της. Με λίγα λόγια «την αγάπη του ο Έλληνας» την πληρώνει ακριβά. Mε τόσα εμπόδια, έχει αλλάξει κάτι;
Αυτό που πιθανώς να καταλάβαμε λίγο απότομα είναι η αλήθεια, είναι πως το αυτοκίνητο δεν είναι επένδυση. Είναι χρήματα που δίνουμε για να τα χρησιμοποιήσουμε και όχι για να τα πάρουμε πίσω από τη μεταπώληση. Από αυτή θα μας προκύψει μια καλή προκαταβολή για το επόμενο και πάλι από την αρχή.
Καταλάβαμε επίσης πως η χρήση που κάνουμε δεν είναι ταυτόσημη της οδήγησης, ειδικά όταν κινούμαστε στο κέντρο. Αυτό έφερε αλλαγές στα γούστα μας αφού η λογική της χρηστικότητας συχνά επικρατεί του συναισθήματος. ¶λλο πλέον είναι αυτό που θα θέλαμε να έχουμε και άλλο αυτό που τελικά αγοράζουμε.
&&&& Αλλιώς επίσης ασχολούμαστε με το αυτοκίνητό μας. Παλιά το πλέναμε μόνοι μας, το γνωρίζαμε καλύτερα, από καμπύλη σε καμπύλη αλλά και γρατζουνιά σε γρατζουνιά. Τώρα εκτός από αντι-οικογολικό είναι και χρονοβόρο. Το πλύσιμο γίνεται σε πλυντήριο ή και καθόλου.
Γενικά η λογική του «καμαριού» αν και υπάρχει ακόμη, δεν είναι αυτή που ήταν. Το αυτοκίνητο το βλέπουμε περισσότερο λειτουργικό, το ψάχνουμε με κριτήρια πιο κοντά σε ατά που αγοράζουμε μία συσκευή ενώ και η συντήρηση γίνεται πλέον μόνο για την πρόληψη βλάβης και όχι για να το έχουμε «σαν καινούργιο».
Εσείς αλλάξατε τον τρόπο που βλέπετε το δικό σας αυτοκίνητο; Τι σχέση έχετε με αυτό; Είναι ακόμη το καμάρι του σπιτιού ή έχει γίνει και αυτό μία συσκευή για χρήση; Πιστεύετε πως είναι το αυτοκίνητο ακόμη η «αγάπη του Έλληνα»; Η δική σας;
Το αυτοκίνητο γενικά και πολύ περισσότερο το δικό μου ανέκαθεν το λάτρευα και το λατρεύω. Υπό ποία έννοια όμως; Είμαι στα 39 με οικογένεια και έχω ένα Avensis 2008 μοντέλο. Μου αρέσει πάρα πολύ να ταξιδεύω, είτε μόνος στα πλαίσια της δουλειάς μου είτε με την οικογένειά μου, γενικά "γράφω" χιλιόμετρα. Ωστόσο ποτέ δεν ήμουν της ακραίας έως και προκλητικής ή και και επικίνδυνης συμπεριφοράς και οδήγησης. Πρώτον για λόγους ασφαλείας και δεύτερον γιατί το αυτοκίνητο πραγματικά με προσέχει, αφού του φέρομαι ανάλογα. Ποτέ δεν μου άρεζαν οι υπερβολές του τύπου πειραγμένη εξάτμιση, παράθυρο κατεβασμένο με τη μουσική δυνατά, προβολάκια αναμμένα με τον ήλιο να καίει, κ.λ.π. κ.λ.π. Θεωρώ τη σχέση μου με το αυτοκίνητο σχέση πάθους σε πλαίσια αρμονικά. Το συντηρώ όπως χρειάζεται, το πλένω, το διατηρώ σε άριστη, νομίζω, κατάσταση και πραγματικά το λατρεύω. Α, και κάτι ακόμη. Ποτέ μου δεν αγόρασα αυτοκίνητο με κριτήριο ή πρόθεση να "μπω" στο μάτι του γείτονα. Ένα Toyota έχω, για να κάνω τη δουλειά μου όμορφα κι ωραία. Και μου την κάνει με το παραπάνω. Το αγαπάω και με αγαπάει, οπότε θα πορευθούμε αρκετά χρόνια ακόμη παρέα, καλά να είμαστε.
ΚΑΛΟ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΠΟΙΟΥΜΑΙ ΟΣΟ ΜΠΟΡΩ. ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΘΑΣΑΝΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΑΝ ΜΠΙΜΠΕΛΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΑΓΓΙΞΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ. ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ. ΕΥΡΩΠΗ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
OTAN ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΓΑΠΑΣ!ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΑΓΑΠΗ ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΡΕΦΕΙΣ ΓΙΑ ΛΑΜΑΡΙΝΕΣ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ.ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΟ ΑΓΑΠΗΣΑ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ, ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ,ΕΚΠΟΜΠΕΣ Κ,Α ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΠΟΛΥΛΟΓΩ.ΗΤΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ,ΧΟΜΠΙ!ΜΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΕΙ ΟΜΩΣ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ, ΤΟ ΟΤΙ ΕΧΩ ΦΘΑΣΕΙ ΕΝΑ COROLLA 1.3 KAI ENA ΑVENSIS1,6 ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ 98 ΜΟΝΤΕΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ,ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΒΟΛΤΑ!ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ Η ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΘΕΛΩ,ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ!
Μαλλον το αγαπαει πολύ αν σκεφτει κανεις οτι στην ελλάδα εχουμε το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη κυκλοφορίας παλεών αυτοκινήτων... :p
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΜΕΡΙΔΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ FORUM ΟΠΟΥ ΑΡΚΕΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΟΣΟ ΝΑ ΝΑΙ ΤΗ ΛΟΞΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΠΑΡΟΛΑ ΤΑ ΑΠΑΝΩΤΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΜΑΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ. ΔΕΝ ΤΟ ΒΡΙΣΚΩ ΚΑΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ Η ΤΣΕΠΗ ΜΑΣ. ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΟΔΙΚΟ ΔΥΚΤΥΟ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ. ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, Η ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ ΜΟΥ (ΨΥΧΙΚΗ) ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΩ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΑΛΛΟΤΕ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΑΡΓΑ ΛΟΓΩ ΚΙΝΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ Ή ΚΑΙ ΠΙΟ "ΖΩΗΡΑ" ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΦΤΑΝΩ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΝΙΩΘΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΧΩ ΗΔΗ ΑΡΧΙΣΕΙ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΜΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΔΙΝΕΤΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΤΙΣ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ. ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΠΛΑ ΣΑΝ ΕΡΓΑΛΕΙΟ, ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΘΑ ΚΛΗΘΕΙ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΣΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ "ΠΛΥΝΤΗΡΙΑ" ΟΠΩΣ ΕΧΩ ΟΝΟΜΑΣΕΙ ΤΑ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΚΑΛΑ, ΑΛΛΑ ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΜΟΝΤΕΛΑ, ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ Η ΤΣΕΠΗ ΜΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΤΕΡΟΥΜΑΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. ΣΥΜΦΩΝΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ. ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΝΕΣΗ ΟΛΑ ΚΑΛΑ.
Κυριες,κυριοι χαιρεται.Το αρθρο σαφως και "ομιλει".Το οχημα για τους περισσοτερους ναι ειναι το βιος τους και ειδικα για την μικρη μεριδα ανθρωπων που μπορουνε να αγορασουνε το οτιδηποτε.Το πληρωνουνε με "αιμα",κοπο και βασανα.Σε λιγο καιρο μονο θα λεμε ειχαμε καποτε και εμεις οχημα...
Πολύ ωραίο, όντως, το θέμα του non paper και τα σχόλια ολονών. Μου φάνηκε ότι εγκαθίσταται μία σχέση σαν πατέρα - γιού μεταξύ του κ. stath και του κ. holda. Διαβάζοντας τον κ. pvaik ένοιωσα σαν ακουμπώντας την πλάτη πίσω οδηγούσα επιτέλους ήρεμα στο επαρχιακό οδικό δίκτυο. Πλησιάζω τον κ. sotos στα 600 χλμ/εβδομάδα καθώς μόλις βγεί ήλιος τρέχω να χαρώ την θάλασσα πριν, ή και μετά, την δουλειά, μόλις μεγαλώσει η ημέρα. Δεν πρέπει πια να οδηγώ δίτροχο, όπως ο κ. dpitt. Oπότε διατηρώ το αντίστοιχο καμάρι "Γ(ATOS)" του κ. a.kou, μία παλαιότερη hatchback Corolla από την πατρική του κ. dadil, για τις μετακινήσεις προς την πιο κάτω από τους όχι-πια-Αμπελόκηπους εργασία μου. Και συνδράμω στου λόγου του κ. yanni το αληθές, ότι η αγάπη για το αυτοκίνητό μου φαίνεται από τον τρόμο στο άκουσμα της λέξης "απόσυρση". Γιάννης είναι το όνομα του πατέρα μου, ήταν πιλότος. Μετά ζημιά που προκλήθηκε εν πτήσει σε μαχητικό αεροσκάφος δεν επέτρεψε στον εαυτό του να ξαναοδηγήσει ούτε αυτοκίνητο. Starlet πίστευα ότι αντιστοιχούσε στα οικονομικά μου το 1991 αλλά ο πρώην συμφοιτητής μου στο autotriti μου έδειξε ότι μπορούσα να αποκτήσω Corolla (είχε η μητέρα μου Corolla του 1971). Παρ ότι παράλογο, θεωρώ όπως ο κ. kbpey αντίστοιχα, την Celica και το Scirocco αυτοκίνητα ανδρικά, οπότε όσο και να τα λιμπίζομαι απέχω από αυτά. Συμφωνώ με τον κ. ixok στο δελεαστικό της ερμηνείας του κ. tsits ότι γκαζώνουμε σαν για να αντισταθμίσουμε ατομική και συλλογική στασιμότητα. Η ενηλικίωση νομίζω περιλαμβάνει, ανάμεσα σε άλλα, εσωτερικό ΕSP.
Πολύ ωραίο το ποστ του κυρίου tsits,πράγματι έτσι είναι τα πράγματα,για πολλούς απο μας το αυτοκίνητο είναι ένα μέσο φυγής και ταυτόχρονα ένας τρόπος να ξεγελαστούμε,να νομίσουμε ότι το βιοτικό μας επίπεδο βελτιώθηκε,που ως ένα σημείο ισχύει βέβαια,σε μια χώρα ανέκαθεν στερημένη,που τις τελευταίες δεκαετίες χορεύει στους ρυθμούς του άκρατου καταναλωτισμού.Το αυτοκίνητο βέβαια πέρα απο καταναλωτικό αγαθό είναι και πάθος για κάποιους και γιαυτό πρέπει να λείπουν οι κομπλεξισμοί απέναντι του.Ωστόσο κ σε αυτο το θέμα όπως και σε πολλά θέματα,πρέπει να ωριμάσουμε ως χώρα,πράγμα που θέλω να πιστεύω πως σιγά σιγά γίνεται...
οχι δεν το αγαπαει οσο στο παρελθον φυσικα! στο παρελθον αν ειχες εστω κι ενα subaru 600 η ενα honda N600 ησουν μαγκας. δε σου λεγε κανεις οτι εχεις γυναικειο αμαξι τολμα τωρα ενας αντρας να οδηγει ford ka θα του πουν αυτο ειναι γυναικειο αμαξι τωρα πια ο ελλην θεωρει το αμαξι μοδατο ρουχο και οχι αγαπη για αυτοκινηση
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΟ ΑΠΕΚΤΗΣΑ ΤΟ 1995 ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑ YUGO ZASTAVA. ΤΟ ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΔΗΓΗΣΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ. ΙΣΩΣ ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ, ΒΑΣΙΛΙΑΣ. ΜΕ ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΟΥ ΕΚΔΡΟΜΕΣ, ΜΕ ΑΥΤΟ ΕΖΗΣΑ ΤΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ, ΤΟ ΕΠΛΕΝΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΦΥΣΙΚΑ, ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΤΟ ΣΥΝΤΗΡΩ Ο ΙΔΙΟΣ, ΚΑΘΕ ΤΟΥ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΠΑΞΙΜΑΔΙ. ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΜΑΞΙ ΜΟΥ. ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΕΧΩ ΑΛΛΑΞΕΙ 4 ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ. ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑ ΜΕ ΤΟ YUGO ΔΕΝ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΗΚΑΝ ΞΑΝΑ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ. ΕΙΧΑ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΑΚΙ. ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΡΔΗΝ ΚΑΙ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΩ ΔΙΟΤΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΩ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΚΕΙΝΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ ΑΣΧΟΛΙΟΜΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ. ΟΜΩΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ, ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΚΑΤΟΧΗ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ ΜΕ ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΗ ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗΣ. ΕΤΣΙ ΚΑΤΕΛΗΞΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΕΝΑ SCOOTERAKI ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΙΣ ΧΡΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΤΕΤΡΑΤΡΟΧΟΥ. ΤΟ 95% ΤΩΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ ΜΟΥ ΠΛΕΟΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΟΛΥ ΦΘΗΝΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΜ ΣΕ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΣΧΕΣΗΣ ΕΞΟΔΩΝ ΧΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ. ΤΟ SEAT LEON 2005 ΠΟΥ ΚΑΤΕΧΩ, ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΛΙΒΟΜΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΙΤΑΩ ΑΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΑΠΛΥΤΟ. ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ ΒΕΒΑΙΑ ΓΙΑ ΕΚΔΡΟΜΕΣ ΕΚΤΟΣ ΠΟΛΗΣ. ΜΕ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ ΣΤΑ ΥΨΗ, ΑΠΛΑ ΑΝΑΠΟΛΩ ΤΙΣ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΕ ΤΟ YUGO ΜΟΥ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΖΗΣΑ...
Ο κάτοικος μιας προηγμένης ευρωπαικής χώρας απολαμβάνει άρτιο σύστημα παιδείας,υγείας,δικαιοσύνης.Νιώθει πλήρης,εντάξει απέναντι στον εαυτό του και την οικογένεια του.Χρησιμοποιεί το αυτοκίνητό του σπίτι,δουλειά,σπίτι και όλα καλά.Στην δικιά μας τώρα μπανανία,στην χώρα της μίζας,της κομπίνας,της ανεργίας,του διαλυμένου κοινωνικού κράτους,δενέχεις και πολλά να αγαπήσεις.Ο Ελληνας λατρεύει το αυτοκίνητο γιατί είναι η απόδραση από την φυλακή του,από την καθημερινή τρέλα.Αυτό τον ταξιδεύει,μ αυτό γκαζώνει,μ αυτό νιώθει την ταχύτητα σε μια χώρα στάσιμη,μια χώρα που αρνείται να ενηλικιωθεί.Για τον Ελληνα το αυτοκίνητο έχει ψυχή,για τον Ευρωπαίο έχει αλουμίνιο.Να μπορούσα στα σύννεφα να χα εγώ βενζινάδικο.
Και εγώ από μικρός αγαπάω τα αυτοκίνητα. Ήθελα να γίνω και μηχανικός αυτοκινήτων, αλλά η πληροφορική με κέρδισε στην σωστή στιγμή και δόξα τον Θεό, με εξασφάλισε κιόλας. Μπορεί φυσικά να έβγαζα περισσότερα τώρα… Από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, χρησιμοποιούσα ένα μέρος του χαρτζιλικιού μου, για να αγοράσω τότε το Car and driver, μένοντας αρκετές φορές νηστικός. Τα οικονομικά του πατέρα μου δεν ήταν σπουδαία, αλλά είχαμε ένα αξιόπιστο Corollaκι του 78Ά. Ζήλευα τα μεγαλύτερα και δυνατότερα αυτοκίνητα. Μέχρι τώρα, αν και ξανά δόξα τον Θεό, δεν έχω οικονομικό πρόβλημα, έχω αγοράσει δύο μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, με σχετικά υψηλή ισχύ (Celica 125hp, Civic VTi 160hp) και μεταχειρισμένα, γιατί θεωρώ ότι πρέπει να δώσω προτεραιότητα στην αγορά κατοικίας. Τώρα όμως, που έφτασε η βενζίνη τόσο ψιλά, περιορίζεται πράγματι η χρήση του αυτοκινήτου. Αν δεν μόλυνε και το περιβάλλον, το αυτοκίνητο θα ήταν ένα από τα καλύτερα επιτεύγματα του ανθρώπου.
..μία φωτογραφία χίλιες λέξεις.
Το αμάξι λόγω της ασύγκριτης σε σχέση με το παρελθόν ευκολίας απόκτησης του χάρη στο τραπεζικο δανεισμό έχει πλέον καταστεί ένα καταναλωτικό προϊόν και τιποτα παραπάνω, το οποίο μάλιστα χάνει πολύ συντομότερα την αξία του σε σχέση με το παρελθόν. Οι εποχές που αποτελούσε κερδοφόρα επένδυση λόγω της τραγικά υψηλής φορολογίας (η οποία εκτόξευε την τμή του στα ύψη), των απανωτών υποτιμήσεων και του πληθωρισμού έχουν περάσει ευτυχώς ανεπιστρεπτί (θυμάμαι οδηγούσα ένα SEAT 127 μοντέλο 1976 που το αγοράσαμε το 1984 250.000 δρχ μεταχειρισμένο και μου έδιναν 500.000 δρχ το 1989 για να μου το αγοράσουν). Παρά ταυτα χαίρομαι να οδηγώ το HIUNDAY (Γ)ATOS διότι το κακόμοιρο με υπηρετεί αγόγγυστα και παρκάρει σε όλα τα απίθανα και πιθανά σημεία των Αμπελοκληπων όπου ο τόπος εργασίας μου. Μάλιστα έχω κάνει και ταξίδια εκτός Αθηνών και μια χαρά με πήγαινε. Μπορεί να μην είναι ακριβώς το καμάρι του σπιτιού αλλά δεν το βλέπω και σαν "ψυγείο"
Το αυτοκίνητο είναι ένα εργαλείο για να μας πάει απ το ένα σημείο στο άλλο με ασφάλεια αλλά παραμένει εργαλείο. Εξαιρούνται τα ελάχιστα dream cars που κυκλοφορούν στην Ελλάδα τα οποία μπορούν να καυχιούνται σαν καμάρια ενώ τα υπόλοιπα είναι απλά εργαλεία. Το πόσο προσέχεις το εργαλείο αυτό δεν έχει να κάνει με το συναισθηματικό κομμάτι αλλά με το μεράκι. Κάποιος που είναι μερακλής και σέβεται τα εργαλεία και τα αντικείμενα του- απο τον ηλεκτρονικό υπολογιστή μέχρι το κλαδευτήρι - θα σεβαστεί και το αυτοκίνητο επειδή το έχει πληρώσει και το πονάει. Γενικά είναι στάση ζωής είτε επειδη η επιλογή του έγινε με συναισθηματικά κρητήρια΄είτε με πρακτικά.
Οταν είναι καινούριο το αυτοκίνητο και τις γρατζουνιές βλέπεις και το γυαλίζεις και το φροντίζεις.....όταν το συνηθίζεις ε γίνεσαι πιο χαλαρος....στην ελλαδίτσα μας με τα τοσο ωραία μερη και τον ηλιο της....δεν μετακινεισαι απλα, αλλα απολαμβανεις και την διαδρομη αρα και την οδηγηση....δε θα με φαντοζομουν ποτε να παρω το λεωφορειο ή το τρενο για να παω εκδρομη.......βεβαια δεν τολμας καν να το σκεφτεις αν δεις και τα δρομολογια και την καλυψη των περιοχων απο τα ΜΜΜ. το αυτοκινητο ειναι ενα εργαλειο πολυ χρησιμο και πολυτιμο αλλα ειναι και χομπυ ειναι και διασκεδαση ειναι και τροπος αποδρασης....με 35000 χλμ το χρονο κυριως απο εκδρομες θα λεγα οτι ειναι το δευτερο σπιτι μου...αυτα μεχρι περισυ...γιατι με τις αυξησεις σε διοδια, βενζινες, φορους κ.λπ. περασμενα μεγαλεια διηγωντας τα να κλαις......ηδη κανω 600χλμ τη βδομαδα λογω δουλειας σε αλλη πολη...οποτε εκδρομες κομένες....σπιτι και καμια βολτιτσα στα κοντινα....
Δεν είναι απλά μια συσκευή χρήσης, θεωρώ ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Μπορεί να σου "αδειάζει" την τσέπη αλλά σκεφτείτε ότι θα σας εξυπηρετήσει ανά πάσα στιγμή σε ότι κιαν θέλετε χωρίς γκρίνια.
οσο εισαι νεαρος βλεπεις το αμαξι σαν τον πρωτο ερωτα....το πλενεις,το χαιδευεις κλπ...μετα μπαινεις στην παραγωγικη διαδικασια,μοχθεις καθημερινα και στο λιγο χρονο που εχεις απλα το πλενεις στο πλυντηριο 1 στο τοσο για να τα εχεις καλα με το...παρελθον σου!
Λοιπόν, πιστεύω ότι στις μέρες μας το αυτοκίνητο το βλέπουμε περισσότερο λειτουργικό, σαν ένα εργαλείο μεταφοράς, το όποιο θα μας μεταφέρει στον τόπο προορισμού μας με ασφάλεια και με το δυνατόν λιγότερο κόστος. Αυτό τουλάχιστον πιστεύω ότι ισχύει για την πλειοψηφία των συμπολιτών μας. Βεβαία, λόγο του γεγονότος ότι πλέον τα χρήματα δεν περισσεύουν στους περισσότερους από εμάς, φροντίζουμε να το κρατάμε όσο περισσότερο γίνεται. Δύσκολα αλλάζουμε αυτοκίνητο στις μέρες μας….. Βεβαία, αυτό έχει να κάνει και με την ηλικία στην οποία βρισκόμαστε. Ένας 40ρης, παντρεμένος με παιδιά, θα κοιτάξει περισσότερο την λειτουργικότητα ,πρακτικότητα, χρηστικότητα, ασφάλεια, κόστος χρήσης και συντήρησης, παρά την ομορφιά και τις επιδόσεις. Εν αντιθέσει, ένας 25αρης, θα πάρει ένα πιο <μουρατο>, το οποίο θα το προσέχει περισσότερο, τουλάχιστον την εμφάνιση του. Και βέβαια το πλένει και το καθαρίζει μόνος του, διότι έχει τον χρόνο να το κάνει. Ένας 40ρης έχει άλλες προτεραιότητες και υποχρεώσεις. Και φυσικά το αυτοκίνητο δεν είναι σε καμία περίπτωση επένδυση!!! Την επομένη ημέρα της αγοράς, έχει χάσει το 20% της αξίας του. Ούτε και παλαιότερε ήταν βέβαια. Απλά σήμερα είναι πιο εύκολο να το αποκτήσεις. Είναι ένα προϊόν το οποίο έχει ακριβύνει τα τελευταία 20 χρόνια λιγότερο από οτιδήποτε άλλο, όμως η αγορά του δεν έχει καμία σχέση με το κόστος χρήσεις και συντήρησης του, το οποίο έχει γίνει απαγορευτικό. Το αυτοκίνητο δεν είναι πλέον η αγάπη του Έλληνα, δεν μπορεί να είναι, και δεν πρέπει να είναι. Είναι απλά ένα εργαλείο το οποίο το προσέχουμε για να μας προσέχει. Βέβαια πάντα υπάρχουν αυτοί οι οποίοι είναι κάτοχοι μιας συγκεκριμένης μάρκας η μοντέλου και είναι περήφανοι για αυτό, αλλά πιστεύω ότι <<ζουν>> σε ένα άλλο κόσμο, και είναι η μειοψηφία..
Όταν ήμουν μικρός (δεκαετία 80), όποιος είχε μικρομεσαίο 1.400 θεωρούνταν άρχοντας. Η στρέβλωση της αγοράς ήταν τέτοια που το Golf θεωρούνταν status symbol, οι BMW και Mercedes απλησίαστες και κυκλοφορούσαν ειδικές για την Ελλάδα εκδόσεις μικρομεσαίων μοντέλων με μοτέρ 1.100 και μεσαίων με 1.400. Αυτές οι συνθήκες, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι επρόκειτο για μια γενιά που στην πλειοψηφία της αποκτούσε για πρώτη φορά ΙΧ, είχαν ως επακόλουθο το αυτοκίνητο να γίνει φετίχ και μέσο προβολής. Εξ ου και ο κάθε ταλαίπωρος μικρομεσαίος στόλιζε το καμάρι του με σεμενάκια, κουρτινάκια, μαξιλαράκια κλπ σαν να επίπλωνε σπίτι, που στο κάτω κάτω δεν κόστιζε πολύ παραπάνω. Τα χρόνια πέρασαν, η αγορά άλλαξε και ο Έλληνας έβγαλε τα απωθημένα του αγοράζοντας επιτέλους ό,τι του γυάλιζε (με τα γνωστά αποτελέσματα). Αυτό, συν το γεγονός ότι σχεδόν όλοι είμαστε πλέον δεύτερης γενιάς οδηγοί (πολλοί είναι και τρίτης) έχει ως αποτέλεσμα να ξεθυμάνει αρκετά αυτό το πάθος, χωρίς όμως να σβήσει. Δεν ξέρω πώς βλέπουν στο εξωτερικό το αυτοκίνητο, αλλά ο Έλληνας (και εδώ μιλάμε φυσικά για τους άντρες) παθιάζεται με αυτό. Προσωπικά μιλώντας, διαβάζω ανελλιπώς περιοδικά αυτοκινήτου χωρίς να ψάχνω για καινούριο αμάξι. Δεν είναι τυχαίο, ότι στις αντροπαρέες δύο θέματα κυριαρχούν διαχρονικά: οι γυναίκες και τα αυτοκίνητα (και όχι πάντα με αυτή τη σειρά). Απλώς ο κόσμος το βλέπει πλέον στις σωστές διαστάσεις του, αν και δεν έχει πάψει (ούτε θα πάψει κατά τη γνώμη μου) να θεωρείται μέσο προβολής.
Θα σας μιλήσω μόνο για την προσωπική μου σχέση με το αυτοκίνητο. Από τότε που θυμάμαι τη ζωή μου (και σήμερα περνάω τα 61), το αυτοκίνητο ήταν και είναι για μένα το σημαντικότερο αντικείμενο στη ζωή μου. Το έχω μελετήσει πολύ αναλυτικά, κυρίως όσο αφορά την τεχνολογία του. Αγοράζω σχετικά βιβλία και περιοδικά από το 1968 μέχρι και σήμερα και τα διατηρώ σε άριστη κατάσταση. Έχω χιλιάδες από αυτά. Ασχολούμαι ο ίδιος με τα σέρβις και τις επισκευές κάθε είδους (μηχανή, σανζμάν, διαφορικό, ανάρτηση κ.λ.π.) μελετάω και δοκιμάζω βελτιώσεις και μετατροπές, που θα το κάνουν πιο γρήγορο και γενικά μου αρέσει να ασχολούμαι με αυτό καθημερινά, όσο μπορώ. Ψάχνω στο internet να βρώ τα εξαρτήματα, που χρειάζομαι και πολλές φορές τα βρίσκω φθηνότερα, από ότι εδώ. Πολλές φορές κατασκευάζω ο ίδιος εξαρτήματα, ακόμη και εργαλεία, που δεν υπάρχουν. Προτιμώ τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, που αποκτά κανείς με λίγα χρήματα και μάλιστα μεγάλου σχετικά κυβισμού και τα οποία μπορεί να βελτιώσει, ώστε να γίνουν ακόμη πιο γρήγορα. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση, που νοιώθω, είναι όταν πετυχαίνει κάποια βελτίωση και το αποτέλεσμα είναι ένα καλύτερο αυτοκίνητο από πριν, οπότε αισθάνομαι σαν να έχω ο ίδιος κατασκευάσει ολόκληρο το αυτοκίνητο. Ακόμη ο ενθουσιασμός μου είναι αμείωτος όλα αυτά τα χρόνια, από το 1968 που απέκτησα το πρώτο μου αυτοκίνητο μέχρι και σήμερα. Μάλλον πρέπει να είμαι ένας από τους πιο ακραίους αυτοκινητόφιλους.