Η τέχνη του ρετρό: Πώς Γάλλοι & Ιταλοί κυριάρχησαν στο συναίσθημα;

Το μεσογειακό «Utilitarian Chic» απέναντι στις γερμανικές «οικιακές συσκευές».
Νοσταλγία για τα απλά μοντέλα από Γάλλους & Ιταλούς Vs γρήγορες εκδόσεις από τους υπόλοιπους.
Γάλλοι και Ιταλοί κάνουν ρετρό αναβιώσεις που σέβονται την ιστορία του εκάστοτε μοντέλου.
Τι θα έβρισκες μέσα σε έναν αχυρώνα και θα «δάκρυζες»;

autotriti team

Το μεσογειακό «Utilitarian Chic» απέναντι στις γερμανικές «οικιακές συσκευές»

Ήταν τα παλιά ιταλικά και γαλλικά μοντέλα καλύτερα από όλα τα άλλα, και ξαφνικά 40 χρόνια μετά είναι τα μόνα που βλέπουμε με νοσταλγία, και επιστρέφουν ως ρετρό; Όχι. Όποιος είχε ένα Renault 5 ή ένα Fiat Panda μπορεί να σου πει πως το βλέμμα στο παρελθόν πάντα αφαιρεί τις «κακές» στιγμές και αφήνει μόνο τις γλυκές αναμνήσεις. Γιατί όμως δεν ισχύει αυτό και σε άλλα μοντέλα; Γιατί δημιουργεί νοσταλγία ένα Autobianchi ή ένα Peugeot 205, αλλά όχι ένα Opel Corsa A ή ένα Ford Escort; Η απάντηση έχει να κάνει στην τοποθέτηση των Γάλλων και Ιταλών κατασκευαστών. Τα μοντέλα τους ήταν πρακτικά, χρηστικά, φθηνά, με ιδέες και λύσεις γεμάτα χαρακτήρα. Αυτό που σήμερα λέμε «utilitarian chic». Αντιθέτως, την ίδια περίοδο, οι περισσότεροι Γερμανοί έφτιαχναν καλά, γεροδεμένα αυτοκίνητα που έκαναν τη δουλειά τους καλά και σίγουρα, όμως έμπαιναν στα σπίτια όπως ένα ψυγείο ή μια κουζίνα. Να κάνουν μια δουλειά.

Τι βρίσκεις μέσα σε έναν αχυρώνα και «δακρύζεις»;

Και έτσι είμαστε σήμερα σε μία φάση που αν ανοίξει ένας Γάλλος βοσκός έναν αχυρώνα και βρει μέσα ένα παρατημένο Renault 5 του 1980, όλο το ίντερνετ «δακρύζει». Και αν μαζευτούν 10 Fiat Panda 45 σε μια πλατεία για καφέ, τα φωτογραφίζουν όλοι λες και είναι Ferrari. Θες κι άλλα μοντέλα; Μην πάμε σε 2CV που είναι κλασικά. Κάθε απλό, βασικό μοντέλο από Γάλλο ή Ιταλό κατασκευαστή ανάμεσα στο 1975 και το 1995 είναι αντικείμενα νοσταλγίας, και συχνά λατρείας. Μιλάμε για αυτοκίνητα 900-1.300 κυβικά, χωρίς κανένα χαρακτηριστικό που να τα έκανε «τέρατα» της αυτοκίνησης, που όμως ξεσηκώνουν το συναίσθημα. Και είναι αυτά που βλέπουμε να αναβιώνουν ως ρετρό, είτε στην παραγωγή είτε στις φαντασιώσεις ψηφιακών φωτογραφιών.

Απλά μοντέλα από Γάλλους & Ιταλούς Vs γρήγορες εκδόσεις από τους υπόλοιπους

Αυτό είναι το κατόρθωμα της σχολής αυτοκινήτου των Γάλλων και των Ιταλών. Όμως, πόθος και λατρεία υπάρχει και για άλλους κατασκευαστές, απλά εδώ υπάρχει μια διαφορά. Βλέπεις σε ένα Panda 45 η «αιώρα» αντί για κάθισμα, το ανοιχτό «ντουλαπάκι» και το συρόμενο τασάκι, που ήταν σημαντικοί συμβιβασμοί για όσους αγόραζαν το αυτοκίνητο τότε, τώρα είναι «γλυκές» αναμνήσεις, ευφυείς ιδέες χαμηλού κόστους και πρακτικότητας, και αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα στους αυτοκινητόβιους. Για να δημιουργήσεις τέτοιο κλίμα για άλλες μάρκες θες γκάζι. Ford Escort; ναι αλλά μόνο Cosworth RS. Golf; Ναι, αλλά αν είναι GTI. Opel; Ναι, αλλά όταν μιλάμε για Lotus Omega. Θρυλικά αυτοκίνητα που άφησαν εποχή, όμως μόνο όταν μιλάμε για τις γρήγορες εκδόσεις.

Γάλλοι και Ιταλοί κάνουν ρετρό αναβιώσεις που σέβονται την ιστορία του εκάστοτε μοντέλου

Και μετά είναι το ρετρό. Το πώς το κάνει η κάθε μάρκα, και πόσο οι επιλογές της ικανοποιούν το κοινό που είχε την νοσταλγία για κάθε ένα από αυτά τα μοντέλα. Δες το Renault 5 που έχει γεμίσει τους δρόμους της Αγγλίας. Όποιος είχε μια σταγόνα συναισθήματος που του δημιουργούσε η τριμπούλονη «γαλλιδούλα», το αγόρασε με κλειστά μάτια. Δε μιλάμε για το Fiat 500, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η Fiat επιστρέφει με το Grande Panda τις δόξες του πρώτου μοντέλου. Αν όμως δεις πως έχουν παίξει το ίδιο «χαρτί» άλλες μάρκες, υπάρχει διαφορά. Και η Ford έχει Capri και Mustang, όμως παρά του ότι πρόκειται για άριστα αυτοκίνητα, δεν έχουν τίποτα από αυτό που είχαν οι προκάτοχοι με το ίδιο όνομα. Ακόμη και το Puma, το απόλυτο B-SUV και best seller της μάρκας, δεν «τίμησε» τον προκάτοχό του με το ίδιο σχήμα.
 
Εσύ τι λες; «Δακρύζεις» στη θέα ενός παλιού, απλού, βασικού ιταλικού ή γαλλικού μοντέλου; Κάνεις το ίδιο για ένα μοντέλο ίδιας ηλικίας από άλλη μάρκα αν δεν είναι «GTI»; Πώς το κατάφεραν κάποια μοντέλα και άλλα όχι;