Αν υπάρχει ένας άτυπος σχεδιαστικός κανόνας για τα αυτοκίνητα και ειδικά για τα μικρομεσαία από την αρχή της τρέχουσας δεκαετίας, αυτός προβλέπει: μακρόστενα φωτα τραβηγμένα ψηλά ανάμεσα στα φτερα και το καπό. Και ανάμεσα μια τραπεζοειδή μάσκα, με προσαρμογές κατά περίπτωση βέβαια.
«Οθόνη, αγάπη μου!»: Αυτό που δείχνει το Focus τρίτης γενιάς και αφορά ολόκληρη την εποχή του μέχρι σήμερα είναι η είσοδος στην 100% ψηφιακή εποχή, με μεγάλες και όλο και πιο έξυπνες οθόνες. Αυτό αλλάζει άρδην την αισθητική μας.
Στον τομέα του design, αυτό που κυραρχεί στο Focus το 2011, έχει πρακτικά ξεκινήσει νωρίτερα, περίπου το 2007-08 με το λίφτινγκ του δεύτερης γενιάς μικρομεσαίου, αλλά ωρίμασε και κορυφώθηκε με το τρίτο κεφάλαιο. Η Ford έχει περάσει στην εποχή του Kinetic Design και αυτό το δείχνει από το Fiesta μέχρι το Μondeo και το Kuga. Aυτό που είχαν δείξει τα πρωτότυπα Iosis και Iosis X της Ford και το οποίο αφορά σχεδόν όλη την εποχή, είναι ότι τα αυτοκίνητα έχουν πια μια σχεδόν κοινή συνισταμένη: τη σχετικά μεγάλη και συχνά τραπεζοειδή μάσκα (πάντα με παραλλαγές προσαρμοσμένες στο στιλ της κάθε φίρμας) πλαισιωμένη από μακρόστενα φώτα, τραβηγμένα προς τα πίσω. Αυτό είναι το σήμα κατατεθέν της εποχής, προφανώς μέχρι και σήμερα. Και πάλι όμως, επειδή «form follows function», η λειτουργικότητα είναι που θα επηρεάσει το ντιζάιν σε αυτήν την περίοδο.
Λίγο πριν ή λιγο μετά το 2011 λοιπόν, υποδεχόμαστε πλέον τις οθόνες αφής στο κέντρο, σταδιακά μεγαλύτερες και με καλύτερη ανάλυση μαζί και τη λειτουργία τους που πρέπει να θυμίζει ολοένα και πιο πολύ το κινητό ή το τάμπλετ μας ενώ μαθαίνουμε πια να λέμε συνεχώς τις δύο μαγικές λέξεις: «infotainment» και «συνδεσιμότητα». Αυτό ακριβώς είναι που επηρεάζει το design και την αισθητική μας πλεον, καθώς διώχνει τα πολλα πολλά μπουτόν και προσθέτει διαρκώς νέα γυάλινα πάνελ προβολής πληροφοριών. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε, τα ζείτε και τα βλέπετε. Πιθανότατα επί κάποιας οθόνης.